மௌனமாக வந்த காதல்

அத்தியாயம் 3

கையில் இருந்த மொபைலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அனன்யா.

“அவனை நம்புவதற்கு முன், அவனுடைய குடும்பத்தைப் பற்றி நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

அந்தச் செய்தியை மீண்டும் மீண்டும் படித்தாள்.

'ஆதித்யாவுக்கும் என் குடும்பத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? என்னைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு யாரோ விளையாடுகிறார்களா?'

அவளுடைய மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள்.

“அனு!”

அம்மாவின் குரல் கேட்டதும் சட்டென்று மொபைலை மறைத்தாள்.

“என்னம்மா?”

“என்னடி தனியா உட்கார்ந்து யோசிச்சிட்டு இருக்க? ஆபீஸ் மேனேஜர் நல்லவரா இருக்காரு போல?”

அனன்யா ஒரு நொடி தயங்கினாள்.

“அவரா? அவரு ரொம்பத் திமிர் பிடிச்சவர் மா!”

“அப்படியா? ஆனா உங்க அப்பாவைப் பார்க்க அவ்வளவு தூரம் வந்தாரே.”

“அது அவரோட கடமை மா.”

“சரிம்மா… கடமைதான். ஆனா எல்லாரும் அந்தக் கடமையைச் செய்வதில்லையே!”

அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதில் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின.

ஆதித்யா அவளுடைய அப்பாவிடம் பேசிய விதம்… அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்ன விதம்…

அவனிடம் ஏதோ ஒரு நல்ல குணம் இருக்கிறது என்பதை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அந்த மர்மமான செய்தி?

அதை மட்டும் அவளால் அலட்சியப்படுத்த முடியவில்லை.

---

“ஆதி, நான் சொல்றது உன் காதுல விழுதா இல்லையா?”

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஆதித்யா தன் அம்மாவைப் பார்த்தான்.

“விழுது மா.”

“அப்போ ஏன் எந்தப் பதிலும் சொல்ல மாட்டேங்கிற?”

“என்ன பதில் சொல்லணும்?”

“உனக்காக ஒரு பொண்ணைப் பார்த்திருக்கோம். நல்ல குடும்பம். நல்ல பொண்ணு. அடுத்த வாரம் அவங்களைப் பார்க்கப் போகணும்.”

ஆதித்யா பெருமூச்சு விட்டான்.

“அம்மா, எனக்கு இப்போ கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொல்றேன்ல!”

“ஏன்? உனக்கு யாரையாவது பிடிச்சிருக்கா?”

அந்தக் கேள்வி கேட்டதும் அவனுடைய மனதில் அனன்யாவின் முகம் தோன்றியது.

அவளுடைய கோபம்.

அவளுடைய சிரிப்பு.

தன்னிடம் பயப்படாமல் எதிர்த்துப் பேசும் விதம்.

'ச்சே! நான் ஏன் அவளைப் பத்தி யோசிக்கிறேன்?'

“ஆதி!”

“என்ன மா?”

“யாரையாவது காதலிக்கிறியா?”

அவன் சட்டென்று எழுந்து நின்றான்.

“அம்மா! தயவுசெய்து இந்தப் பேச்சை இத்தோட நிறுத்திக்கோங்க.”

“சரி, சரி. கோபப்படாதே. ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்றேன். வாழ்க்கையில பணம், வேலை, அந்தஸ்து எல்லாம் முக்கியம்தான். ஆனா உன்னைக் காதலிக்கிற ஒருத்தி உன் வாழ்க்கையில் இருந்தா, அதைவிடப் பெரிய சந்தோஷம் வேற எதுவும் இல்லை.”

ஆதித்யா பதில் பேசவில்லை.

அவன் அறைக்குள் சென்றுவிட்டான்.

ஆனால் அவனுடைய அம்மாவின் வார்த்தைகள் மட்டும் மனதிற்குள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன.

---

“குட் மார்னிங், அனு!”

“குட் மார்னிங், பிரியா.”

அனன்யாவின் முகத்தில் இருந்த கவலையைப் பார்த்த பிரியா புருவத்தைச் சுருக்கினாள்.

“என்னடி? நேத்து அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லன்னு பயந்தது போதாதா? இப்போ வேற என்ன?”

அனன்யா சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு மொபைலை எடுத்தாள்.

“பிரியா, உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் காட்டணும்.”

அந்த மர்மமான செய்தியை அவளிடம் காட்டினாள்.

பிரியாவின் முகமும் மாறியது.

“யாருடி இந்த மெசேஜ் அனுப்பியிருக்கிறது?”

“தெரியல.”

“ஆதித்யா சாருக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும்?”

“அதைத்தான் நானும் யோசிக்கிறேன்.”

பிரியா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

“அனு, ஒரு வேளை இது ஏதாவது பிராங்கா இருக்குமோ?”

“தெரியலடி. ஆனா அந்த மெசேஜ் படிச்சதிலிருந்து எனக்கு நிம்மதியே இல்லை.”

“சரி. முதல்ல பதற்றப்படாதே. உண்மை என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்.”

அந்த நேரத்தில் ஆதித்யா அவர்களைக் கடந்து சென்றான்.

“Miss Ananya, என் கேபினுக்கு வாங்க.”

அனன்யா மொபைலைப் பைக்குள் வைத்துவிட்டு எழுந்தாள்.

பிரியா மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“போடி… உன் ஹீரோ கூப்பிடுறாரு!”

“வாயை மூடுடி!”

ஆனால் ஆதித்யாவின் கேபினை நோக்கி நடந்தபோது, அனன்யாவின் இதயம் வழக்கத்தைவிட வேகமாகத் துடித்தது.

இந்த முறை அவனிடம் வேலை பற்றிப் பேசுவதற்காக மட்டும் அவள் செல்லவில்லை.

அவனிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்.

ஆனால் அதை எப்படிக் கேட்பது?

---

“உட்காருங்க, அனன்யா.”

அவள் அமர்ந்தாள்.

ஆதித்யா ஒரு கோப்பை அவளிடம் கொடுத்தான்.

“நம்ம ப்ராஜெக்ட்டுக்கு கிளையன்ட் மீட்டிங் நாளைக்கு இருக்கு. அதற்கான பிரசன்டேஷனை இன்னைக்கே தயார் பண்ணிடுங்க.”

“சரி, சார்.”

“என்னாச்சு?”

அவள் திடுக்கிட்டாள்.

“ஒண்ணுமில்லை, சார்.”

“உங்க முகத்தைப் பார்த்தா அப்படித் தெரியலையே.”

அனன்யா அவனைப் பார்த்தாள்.

'இப்போவே கேட்டுடலாமா?'

“சார்… உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?”

“கேளுங்க.”

“என் குடும்பத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”

ஆதித்யாவின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.

“என்ன கேட்கிறீங்க, அனன்யா?”

“அதாவது… என் அப்பாவைப் பற்றியோ, எங்க குடும்பத்தைப் பற்றியோ ஏதாவது தெரியுமா?”

“இல்லை. ஏன் இப்படிக் கேட்கிறீங்க?”

அவள் பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.

அவன் தன் நாற்காலியில் இருந்து சற்று முன்னால் சாய்ந்தான்.

“அனன்யா, ஏதாவது பிரச்சினையா? யாராவது உங்களைத் தொந்தரவு பண்றாங்களா?”

அவனுடைய குரலில் உண்மையான அக்கறை இருந்தது.

அவள் ஒரு நொடி எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட நினைத்தாள்.

ஆனால் அடுத்த நொடியே அந்த மர்மமான செய்தி நினைவுக்கு வந்தது.

'அவனை நம்புவதற்கு முன் அவனுடைய குடும்பத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.'

“ஒண்ணுமில்லை, சார். சும்மாதான் கேட்டேன்.”

ஆதித்யா அவளைச் சில நொடிகள் பார்த்தான்.

“சரி. ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தா என்கிட்ட சொல்லுங்க.”

“சரி, சார்.”

அவள் வெளியேறத் திரும்பினாள்.

“அனன்யா!”

மீண்டும் நின்றாள்.

“நேத்து உங்க அப்பாவுக்கு எப்படி இருக்கு?”

அவளுடைய முகத்தில் சிறிய புன்னகை.

“இப்போ நல்லா இருக்காரு, சார். தேங்க்ஸ்.”

“Good.”

அவள் வெளியேறினாள்.

கதவு மூடியதும் ஆதித்யா தனது மொபைலை எடுத்தான்.

அதில் வந்திருந்த ஒரு செய்தியைப் பார்த்ததும் அவனுடைய முகம் இறுகியது.

“அந்தப் பெண் இப்போது உன்னுடன் வேலை செய்கிறாள். அவளுக்கு உண்மை தெரிந்துவிட்டால் எல்லாமே மாறிவிடும்.”

ஆதித்யா அந்தச் செய்தியை மீண்டும் படித்தான்.

“அனன்யா… உனக்கு உண்மை தெரியக்கூடாது.”

அவன் தன்னைத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டான்.

---

அலுவலக உணவகத்தில் அமர்ந்திருந்த அனன்யாவுக்கு உணவு இறங்கவில்லை.

அவள் அந்த எண்ணுக்கு மீண்டும் அழைத்தாள்.

அழைப்பு போகவில்லை.

மீண்டும் முயற்சி செய்தாள்.

'The number you are trying to reach is switched off.'

“ச்சே!”

“என்னடி?”

பிரியா அவளுக்கு எதிரில் அமர்ந்தாள்.

“அந்த நம்பருக்கு கால் பண்ணேன். ஸ்விட்ச் ஆஃப்.”

“அனு, நீ ஏன் ஆதித்யா சார்கிட்ட நேரடியாகக் கேட்கக் கூடாது?”

“கேட்டேன்.”

“என்ன சொன்னாரு?”

“தெரியாதுன்னு சொன்னாரு.”

பிரியா அவளுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

“அப்போ உண்மை தெரியும் வரை காத்திரு. யாரோ அனுப்பின மெசேஜை மட்டும் வச்சு அவரைத் தப்பா நினைக்காதே.”

அனன்யா அமைதியாகத் தலையசைத்தாள்.

அந்த நேரத்தில் அவளுடைய மொபைல் மீண்டும் ஒலித்தது.

அதே அறிமுகமில்லாத எண்!

இந்த முறை ஒரு புகைப்படம் வந்திருந்தது.

அனன்யா அதைத் திறந்தாள்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் அவளுடைய அப்பா ஒரு இளைஞருடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

அந்த இளைஞன் வேறு யாருமில்லை…

ஆதித்யா!

அனன்யாவின் கைகள் நடுங்கின.

புகைப்படம் பழையதாக இருந்தது. ஆதித்யா இப்போதிருப்பதைவிட இளமையாகத் தெரிந்தான்.

அதன் கீழே ஒரு வரி மட்டும் இருந்தது.

“உன் அப்பாவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் இடையில் நடந்ததை அவரிடமே கேட்டுப் பார்.”

“அனு… என்னாச்சு?”

பிரியா அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

அனன்யா புகைப்படத்தை அவளிடம் நீட்டினாள்.

பிரியா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

“இது… ஆதித்யா சார்தானே?”

அனன்யா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“ஆமாம்.”

“ஆனா உங்க அப்பாவை அவருக்கு எப்படித் தெரியும்?”

அனன்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“அதைத்தான் நான் தெரிஞ்சுக்கணும்.”

---

அலுவலகம் முடிந்ததும் அனன்யா ஆதித்யாவின் கேபினுக்குச் சென்றாள்.

அவன் லேப்டாப்பை மூடிக்கொண்டிருந்தான்.

“சார், உங்களிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”

“சொல்லுங்க.”

அவள் தன்னுடைய மொபைலை எடுத்து அந்தப் புகைப்படத்தைக் காட்டினாள்.

அதைப் பார்த்ததும் ஆதித்யாவின் முகம் வெளிறியது.

சில நொடிகள் அவன் பேசவே இல்லை.

அனன்யா அவனுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

“இந்தப் புகைப்படத்துல இருக்கிறவர் நீங்கதானே?”

அவன் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

“ஆமாம்.”

“அப்போ என் அப்பாவை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

ஆதித்யா பதில் சொல்லவில்லை.

“சார், நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்டேன். என் குடும்பத்தைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று. அப்போ தெரியாதுன்னு சொன்னீங்க.”

“அனன்யா, நான்…”

“தயவுசெய்து பொய் சொல்லாதீங்க, சார். இந்தப் புகைப்படம் எங்கிருந்து வந்ததுன்னுகூட எனக்குத் தெரியாது. ஆனா இதில் நீங்க இருக்கீங்க. என் அப்பாவும் இருக்காரு.”

அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

“உண்மையைச் சொல்லுங்க. என் அப்பாவுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

ஆதித்யா எழுந்து நின்றான்.

அவன் முகத்தில் கோபமோ திமிரோ இல்லை.

மாறாக, அவள் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு வலி இருந்தது.

“அனன்யா… நான் உன்கிட்ட இதைச் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.”

“அப்போ ஏன் சொல்லல?”

அவன் பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றான்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் சொன்னான்.

“உன் அப்பா… என் வாழ்க்கையில் ரொம்ப முக்கியமான ஒருவர்.”

அனன்யா அதிர்ச்சியில் அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்ன சொல்றீங்க?”

ஆதித்யா தன் மேசையின் கீழிருந்த பழைய கோப்பை எடுத்தான்.

அதற்குள் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.

அதை அனன்யாவிடம் நீட்டினான்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் ஆதித்யாவின் அருகில் நின்றிருந்தது அவளுடைய அப்பா மட்டுமல்ல…

அவளுடைய அம்மாவும் இருந்தார்.

மூவரும் மகிழ்ச்சியாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரு தேதி எழுதப்பட்டிருந்தது.

அனன்யாவின் கண்கள் விரிந்தன.

“என் அம்மாவுக்கும் உங்களைத் தெரியுமா?”

ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.

“ஆமாம், அனன்யா.”

“எப்படி?”

அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

“ஏன்னா…”

அவன் சொல்லத் தொடங்கியபோது அவனுடைய மொபைல் ஒலித்தது.

திரையில் தெரிந்த பெயரைப் பார்த்ததும் அவன் அதிர்ந்தான்.

அம்மா.

அழைப்பை எடுத்தான்.

“ஆதி… நீ எங்கே இருக்க?”

“ஆபீஸ்ல இருக்கேன், மா.”

“நான் உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும். உன் அப்பா சம்பந்தப்பட்ட பழைய விஷயம் ஒண்ணு இப்போ வெளியே வந்திருக்கு.”

ஆதித்யாவின் முகம் இறுகியது.

“என்ன விஷயம், மா?”

மறுமுனையில் சில நொடிகள் அமைதி.

பிறகு அவனுடைய அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் அவனை அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தன.

“ஆதி… அனன்யாவுக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் இருக்கிற தொடர்பு உனக்குத் தெரியுமா?”

ஆதித்யா மெதுவாக அனன்யாவைப் பார்த்தான்.

அவளும் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இருவருக்கும் ஒரே கேள்வி.

அவர்களுடைய குடும்பங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் ரகசியம் என்ன?

தொடரும்… ❤️