மௌனமாக வந்த காதல்

அத்தியாயம் 2

“அனு… இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்கியா? மணி எட்டாகப் போகுது!”

அம்மாவின் குரல் கேட்டதும் அனன்யா தலையணைக்குள் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

“அம்மா… இன்னும் ஐந்து நிமிஷம்!”

“நேத்து ராத்திரி அந்த ஆபீஸ் வேலையை முடிக்கிறேன்னு சொன்னியே? இப்போ மறுபடியும் லேட்டா போகப் போறியா?”

அவ்வளவுதான்!

அனன்யா சட்டென்று எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

“ஐயோ! எட்டரை மணிக்குக் கேபினுக்கு வரச் சொன்னாரே அந்தத் திமிர் பிடிச்சவர்!”

படுக்கையிலிருந்து குதித்தவள், குளியலறையை நோக்கி ஓடினாள்.

பத்து நிமிடங்களில் தயாராகி, பையை எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தாள்.

“அம்மா, நான் கிளம்புறேன்!”

“அனு, சாப்பிட்டுட்டுப் போம்மா!”

“ஆபீஸ்ல சாப்பிடுறேன்!”

“தினமும் இப்படியே ஓடாதடி!”

“சரி மா, லவ் யூ!”

அம்மாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு ஸ்கூட்டரில் பறந்தாள் அனன்யா.

ஆனால் அவளுக்குத் தெரியாது…

இன்று அவளுடைய வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் ஒரு விஷயம், அவள் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காதது என்று!

“May I come in, sir?”

“Come in.”

கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் அனன்யா.

ஆதித்யா லேப்டாப்பில் ஏதோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் உள்ளே வந்ததைக்கூட கவனிக்காதது போல இருந்தான்.

“சார்…”

“Sit down.”

அவள் அமர்ந்தாள்.

“நேத்து அனுப்பின ப்ராஜெக்ட் ஃபைலைப் பார்த்தீங்களா, சார்?”

“பார்த்தேன்.”

“எப்படி இருக்கு?”

அவன் லேப்டாப்பை மூடிவிட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

“நல்லா இருக்கு.”

அனன்யாவின் முகத்தில் உடனே புன்னகை மலர்ந்தது.

“தேங்க் யூ, சார்!”

“ஆனா…”

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் அவளுடைய புன்னகை மறைந்தது.

“என்ன சார்?”

“நீங்க கொடுத்திருக்கிற பிளான் நல்லா இருக்கு. ஆனால் இதை நாம இன்னும் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும்.”

அவன் ஒரு கோப்பை அவளிடம் நீட்டினான்.

“இந்தப் ப்ராஜெக்ட்டை நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து செய்யப் போறோம்.”

“என்னது? நாம ரெண்டு பேருமா?”

“ஆமாம். ஏதாவது பிரச்சினையா?”

“இல்லை சார்… ஆனால் நான் தனியாகச் செய்தால் இன்னும் சீக்கிரம் முடித்துவிடுவேன்.”

ஆதித்யா புருவத்தை உயர்த்தினான்.

“அப்படியா? அப்போ உங்களுடைய திறமையை நேரடியாகப் பார்க்க எனக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு.”

அனன்யா மனதிற்குள் அவனைத் திட்டினாள்.

என்ன ஒரு திமிரு! ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் சவால் விடுறாரு!

“சரி சார். இந்தப் ப்ராஜெக்ட் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தும்.”

“நம்புறேன், மிஸ் அனன்யா.”

அவன் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பைப் பார்த்த அனன்யா ஒரு நொடி அமைதியானாள்.

சிரிக்கும்போது மட்டும் கொஞ்சம் நல்லாதான் இருக்காரு…

அடுத்த நொடியே தலையை உலுக்கிக்கொண்டாள்.

ஐயோ அனு! என்ன நினைக்கிற? அவர் உன்னோட மேனேஜர்! வேலையை மட்டும் பாரு!

“சார், நான் கிளம்பலாமா?”

“ஒரு நிமிஷம்.”

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“இன்னைக்கு லஞ்ச் மீட்டிங் இருக்கு. என்னோட சேர்ந்து வரணும்.”

“சரி சார்.”

“அனன்யா…”

“சொல்லுங்க, சார்.”

“காபி மட்டும் கொஞ்சம் தூரமா வச்சுக்கோங்க.”

அவள் அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

அவன் முகத்தில் குறும்பான புன்னகை.

“நேத்து நடந்ததை மறக்க முடியல!”

“சார்!”

அவள் முகம் சிவந்தது.

அவன் சிரித்தான்.

அவளோ கோபமாகக் கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள்.

ஆனால் வெளியே வந்ததும் அவளுடைய உதட்டிலும் தெரியாமல் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.

---

“அனு… உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ நடந்திருக்குன்னு தெரியுது!”

பிரியா அவளுடைய மேசைக்கு அருகில் வந்து நின்றாள்.

“ஒண்ணும் நடக்கல.”

“பொய்! உன் மேனேஜர் என்ன சொன்னாரு?”

“அவரோட சேர்ந்து ப்ராஜெக்ட் செய்யச் சொல்றாரு.”

பிரியா வாயைப் பிளந்தாள்.

“வாவ்! அப்படின்னா தினமும் அவர்கூட நேரம் செலவிடப் போறியா?”

“பிரியா, தயவுசெய்து ஆரம்பிக்காதே!”

“சரி சரி. ஆனா ஒரு விஷயம் சொல்லு… அவர் சிரிச்சாரா?”

அனன்யா அமைதியாக இருந்தாள்.

“அடிப்பாவி! சிரிச்சிருக்காரு!”

“பிரியா!”

இருவரும் சிரித்தார்கள்.

அந்த நேரத்தில் ஆதித்யா தன்னுடைய கேபினிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

“Miss Ananya, conference room. Five minutes.”

“Coming, sir!”

அனன்யா வேகமாக எழுந்தாள்.

பிரியா அவளுடைய காதில் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“போடி, போடி… உன் காதல் வாழ்க்கை ஆரம்பமாகட்டும்!”

“இன்னொரு வார்த்தை பேசினா உன்னைத் தொலைச்சிடுவேன்!”

அனன்யா கோப்பை எடுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.

மீட்டிங் முடிந்ததும் ஆதித்யாவும் அனன்யாவும் அலுவலகத்திற்கு அருகிலிருந்த உணவகத்திற்குச் சென்றார்கள்.

அவளுக்கு அந்தச் சூழ்நிலையே புதிதாக இருந்தது.

இதுவரை அவனுடன் பேசும்போதெல்லாம் சண்டை மட்டுமே போட்டிருக்கிறாள். இப்போது இருவரும் ஒரே மேசையில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

“என்ன சாப்பிடுறீங்க?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.

“எனக்கு ஒரு வெஜ் மீல்ஸ் போதும், சார்.”

“சரி.”

உணவு வந்ததும் இருவரும் அமைதியாகச் சாப்பிட்டார்கள்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ஆதித்யா கேட்டான்.

“உங்க குடும்பத்தில் யாரெல்லாம் இருக்காங்க?”

அனன்யா அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.

“என் அம்மா, அப்பா… ஒரு தம்பி.”

“அப்பா என்ன பண்றாரு?”

அவளுடைய முகம் மெதுவாக மாறியது.

“அப்பா இப்போ வேலைக்குப் போறதில்லை, சார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. அதனால குடும்பத்தைப் பார்த்துக்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருக்கு.”

ஆதித்யா அமைதியாக அவளைக் கவனித்தான்.

அவளுடைய கண்களில் இருந்த உறுதியையும், அந்த உறுதிக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த கவலையையும் அவன் கவனித்தான்.

“அதனாலதான் இந்த வேலை உங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமா?”

அனன்யா தலையசைத்தாள்.

“ஆமாம், சார். என்னோட குடும்பம் நல்லா இருக்கணும். அதுதான் என்னோட முதல் ஆசை.”

ஆதித்யா சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை.

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நீங்க நிச்சயமா நல்ல நிலைக்கு வருவீங்க, அனன்யா.”

முதன்முறையாக அவன் அவளை 'மிஸ் அனன்யா' என்று அழைக்கவில்லை.

'அனன்யா' என்று அழைத்தான்.

அவளுடைய இதயத்தில் ஏதோ சிறிய மாற்றம்.

“தேங்க் யூ, சார்.”

அவன் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு எழுந்தான்.

“Come on. வேலை நிறைய இருக்கு.”

அனன்யாவும் எழுந்தாள்.

ஆனால் அவளுடைய மனதிற்குள் மட்டும் ஒரு கேள்வி.

இவர் எப்போதுமே இப்படிக் கண்டிப்பானவரா? இல்லை இவருக்குள்ளேயும் வேறொரு மனிதர் இருக்கிறாரா?

---

அலுவலகத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த அனன்யாவின் மொபைல் ஒலித்தது.

அறிமுகமில்லாத எண்.

“ஹலோ?”

“அனன்யா மேடமா பேசுறீங்க?”

“ஆமாம். நீங்க யாரு?”

“நான் ராஜேஷ் பேசுறேன். உங்க அப்பாவுக்கு இப்போ உடம்பு கொஞ்சம் சரியில்லாம இருக்கு. உடனே வீட்டுக்கு வரச் சொன்னார்.”

அனன்யாவின் கையில் இருந்த பேனா கீழே விழுந்தது.

“என்ன சொல்றீங்க? அப்பாவுக்கு என்னாச்சு?”

“நீங்க சீக்கிரம் வாங்க, மேடம்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“அப்பா…”

அவள் தன்னுடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக வெளியே ஓடினாள்.

அந்த நேரத்தில் ஆதித்யா கேபினிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

“அனன்யா! எங்கே போறீங்க?”

“சார்… என் அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லையாம். நான் வீட்டுக்குப் போகணும்.”

அவளுடைய நடுங்கும் குரலைக் கேட்டதும் ஆதித்யாவின் முகம் மாறியது.

“அமைதியா இருங்க. நான் உங்களை வீட்டில் விட்டுடுறேன்.”

“வேண்டாம் சார். நான் போயிடுவேன்.”

“அனன்யா, இப்போ வாதம் செய்ய வேண்டிய நேரம் இல்லை. வாங்க!”

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

இருவரும் காரை நோக்கி நடந்தார்கள்.

காரில் ஏறியதும் அனன்யா தன்னுடைய அப்பாவுக்குப் போன் செய்தாள்.

அழைப்பு எடுக்கப்படவில்லை.

மீண்டும் அழைத்தாள்.

எந்தப் பதிலும் இல்லை.

அவளுடைய கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது.

அதைப் பார்த்த ஆதித்யா அவளிடம் ஒரு டிஷ்யூ பேப்பரை நீட்டினான்.

“ஒண்ணும் ஆகாது, அனன்யா. நாம சீக்கிரம் போயிடலாம்.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அக்கறை அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

---

கார் வீட்டின் முன் நின்றதும் அனன்யா வேகமாக இறங்கினாள்.

“அம்மா!”

அவளுடைய அம்மா வாசலுக்கு வந்தார்.

“அனு…”

“அப்பா எங்கே மா? என்னாச்சு?”

“உள்ளே இருக்காரும்மா…”

அனன்யா உள்ளே ஓடினாள்.

அவளுடைய அப்பா சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார். அருகில் தண்ணீர் குவளையும் மருந்துகளும் இருந்தன.

“அப்பா!”

அவர் அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தார்.

“என்னம்மா, ஏன் இவ்வளவு பதறிட்டு வந்திருக்க?”

“உங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லையாம்!”

“கொஞ்சம் தலைசுற்றல். இப்போ பரவாயில்லைம்மா.”

அனன்யா அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதாள்.

“அப்பா, எனக்கு எவ்வளவு பயமா இருந்துச்சு தெரியுமா?”

“அழாதம்மா. அப்பாவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது.”

அப்போது வாசலில் நின்றிருந்த ஆதித்யாவைப் பார்த்தார் அனன்யாவின் அப்பா.

“தம்பி, நீங்க யாரு?”

அனன்யா கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள்.

“அப்பா… இவர் என் ஆபீஸ் மேனேஜர். ஆதித்யா சார்.”

“ஓ… வாங்க தம்பி! என் பொண்ணை இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி.”

“பரவாயில்லை, அங்கிள். இப்போ எப்படி இருக்கு?”

“இப்போ பரவாயில்லை தம்பி.”

அந்த நேரத்தில் அனன்யாவின் அம்மா காபி கொண்டு வந்தார்.

“தம்பி, காபி குடிச்சுட்டுப் போங்க.”

ஆதித்யா காபிக் கோப்பையை வாங்கிக்கொண்டான்.

அனன்யா அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளுடைய பார்வையைப் புரிந்துகொண்டவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“பயப்படாதீங்க. இந்தக் காபி நீங்க கொடுக்கல!”

அனன்யா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்துவிட்டாள்.

சில நொடிகள் இருவரின் கண்களும் சந்தித்தன.

அந்தச் சிறிய சிரிப்புக்குள், இருவருக்கும் தெரியாமல் ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்துகொண்டிருந்தது.

---

கிளம்புவதற்காக ஆதித்யா வாசலுக்கு வந்தான்.

அனன்யா அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்தாள்.

“சார்…”

அவன் திரும்பினான்.

“தேங்க்ஸ், சார். இன்னைக்கு நீங்க உதவி பண்ணலன்னா என்னால என்ன பண்ணியிருப்பேன்னே தெரியாது.”

“அதுக்கெல்லாம் எதுக்கு தேங்க்ஸ்? உங்க அப்பா நல்லா இருக்காரு. அதுவே போதும்.”

அவள் புன்னகைத்தாள்.

“நாளைக்கு ஆபீஸ்ல பார்க்கலாம், சார்.”

“நாளைக்கு மட்டும் இல்லை, அனன்யா…”

அவன் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான்.

“என்ன சார்?”

“ஒண்ணுமில்லை. நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”

அவன் காரில் ஏறினான்.

கார் மெதுவாக நகர்ந்தது.

ஆதித்யா ரியர்வியூ மிரரில் அவள் இன்னும் வாசலில் நின்றிருப்பதைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய உதட்டில் ஒரு புன்னகை.

ஆனால் அடுத்த நொடியே அவனுடைய போன் ஒலித்தது.

“ஹலோ, அம்மா…”

மறுமுனையில் ஒரு பெண்ணின் குரல்.

“ஆதி, உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.”

“சொல்லுங்க, அம்மா.”

“உனக்காக ஒரு பொண்ணைப் பார்த்திருக்கோம். அடுத்த வாரம் பொண்ணு வீட்டுக்குப் போகணும்.”

காரின் வேகம் மெதுவானது.

ஆதித்யா சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

“அம்மா… இப்போ எனக்குக் கல்யாணம் வேண்டாம்.”

“உனக்கு எப்போதுதான் வேண்டும்னு சொல்லப் போற? இந்த வாரம் வீட்டுக்கு வா. எல்லாம் நேரில் பேசிக்கலாம்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

ஆதித்யா காரை ஓரமாக நிறுத்தினான்.

அவனுடைய நினைவில் அனன்யாவின் சிரித்த முகம் வந்தது.

அவனுக்கே புரியாத ஒரு குழப்பம்.

ஏன் அவளுடைய முகம் மட்டும் இப்போ என் நினைவுக்கு வருது?

அதே நேரத்தில் வீட்டிற்குள் இருந்த அனன்யாவின் மொபைலுக்கும் ஒரு செய்தி வந்தது.

அறிமுகமில்லாத எண்ணிலிருந்து.

“அனன்யா, உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் தெரிய வேண்டும். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஆதித்யா வந்தது தற்செயலாக இல்லை…”

அனன்யாவின் முகம் வெளிறியது.

அடுத்த செய்தி வந்தது.

“அவனை நம்புவதற்கு முன், அவனுடைய குடும்பத்தைப் பற்றி நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

அனன்யா அதிர்ச்சியுடன் போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆதித்யாவுக்கும் என் குடும்பத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

தொடரும்… ❤️