Thread starter 24/10/2026 10:47 pm
அத்தியாயம் 4
“ஆதி… அனன்யாவுக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் இருக்கிற தொடர்பு உனக்குத் தெரியுமா?”
அம்மாவின் கேள்வியைக் கேட்டதும் ஆதித்யாவின் முகம் மாறியது.
“அம்மா, என்ன சொல்றீங்க? அனன்யாவுக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
“அதை போன்ல சொல்ல முடியாது. நீ உடனே வீட்டுக்கு வா.”
“அம்மா, முதல்ல என்ன விஷயம்னு சொல்லுங்க!”
“ஆதி, தயவுசெய்து. இது நம்ம குடும்பத்தோட மட்டும் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இல்லை. அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையும் இதுல இருக்கு.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
ஆதித்யா மொபைலைக் கீழே வைத்தான்.
அவனுக்கு எதிரே நின்றிருந்த அனன்யாவின் கண்களில் ஆயிரம் கேள்விகள்.
“சார்… என்ன நடக்குது? என் குடும்பத்துக்கும் உங்க குடும்பத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“எனக்கே இப்போதான் சில விஷயங்கள் தெரிய வருது, அனன்யா. நான் எதையும் உங்ககிட்ட மறைக்க விரும்பல.”
“அப்போ அந்தப் புகைப்படம்?”
அவன் டேபிள்ல இருந்த பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தான்.
“இந்தப் புகைப்படம் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னாடி எடுக்கப்பட்டது. அப்போ எனக்கு இருபத்தி இரண்டு வயசு. உங்க அப்பாவை நான் முதன்முதலா சந்திச்சது அப்போதான்.”
“எதுக்காக?”
ஆதித்யா பதில் சொல்ல வாயெடுத்தான்.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவனுடைய நண்பன் விக்ரம் கேபினுக்குள் வந்தான்.
“ஆதி, கிளம்பலையா? ஆன்ட்டி போன் பண்ணினாங்களே?”
பிறகு அனன்யாவைப் பார்த்தான்.
“ஹாய், அனன்யா!”
அவள் தலையசைத்தாள்.
“ஹாய்.”
ஆதித்யா ஃபைல்களை மூடினான்.
“அனன்யா, நாளைக்கு இதைப் பற்றி முழுசா பேசலாம். இப்போ நான் வீட்டுக்குப் போகணும்.”
அனன்யாவின் முகம் வாடியது.
“சரி, சார்.”
அவள் வெளியேறத் திரும்பினாள்.
“அனன்யா!”
அவள் நின்றாள்.
“நான் உன்கிட்ட உண்மையைச் சொல்வேன். என்னை நம்பு.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்பிக்கைன்னு சொல்றது வார்த்தைகளால் வராது, சார். உண்மையாலதான் வரும்.”
அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டு அவள் வெளியேறினாள்.
ஆதித்யா அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
விக்ரம் மெதுவாக அவனருகில் வந்தான்.
“டேய்… என்ன பிரச்சினை?”
ஆதித்யா புகைப்படத்தை அவனிடம் நீட்டினான்.
விக்ரம் அதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“இது… அந்த அங்கிளா?”
“ஆமாம்.”
“அப்படின்னா, பழைய விஷயம் திரும்பவும் ஆரம்பிச்சிடுச்சா?”
ஆதித்யா அவனைப் பார்த்தான்.
“அதுதான் எனக்குப் பயமா இருக்கு.”
---
வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் ஆதித்யா நேராகத் தன் அம்மாவிடம் சென்றான்.
“அம்மா, இப்போ சொல்லுங்க. அனன்யாவுக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
அவனுடைய அம்மா லட்சுமி சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய முகத்தில் கவலையும் தயக்கமும் தெரிந்தன.
“ஆதி, முதல்ல இங்கே உட்காரு.”
“அம்மா, ப்ளீஸ். எனக்கு ஏற்கெனவே தலை வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு.”
லட்சுமி ஒரு பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை எடுத்தார்.
“இந்தப் புகைப்படத்தைப் பாரு.”
அதில் இளம் வயதிலிருந்த லட்சுமியும், அனன்யாவின் அப்பா ரவியும், இன்னொரு நபரும் இருந்தார்கள்.
“இது எப்போ எடுத்தது, மா?”
“2018-ல். அப்போ உன் அப்பாவும் ரவியும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் அம்மாவைப் பார்த்தான்.
“என்னது? அப்பாவுக்கும் அனன்யாவோட அப்பாவுக்கும் நட்பா?”
“ஆமாம். ரவி எங்க குடும்பத்துக்கு நிறைய உதவி செய்திருக்கார். உன் அப்பாவுக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சினை வந்தப்போ, அவர்தான் எங்களுக்கு உறுதுணையாக இருந்தார்.”
“அப்போ ஏன் இத்தனை வருஷமா அவரைப் பற்றி யாரும் பேசல?”
லட்சுமியின் கண்கள் கலங்கின.
“அந்த நட்புக்குள்ள ஒரு பெரிய பிரச்சினை வந்தது, ஆதி. அதுக்குப் பிறகு இரண்டு குடும்பங்களும் பிரிஞ்சிட்டாங்க.”
“என்ன பிரச்சினை?”
அவர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“உன் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி… ரவியிடம் ஒரு முக்கியமான பொறுப்பைக் கொடுத்திருந்தார்.”
ஆதித்யாவின் முகம் இறுகியது.
“என்ன பொறுப்பு?”
“ஒரு டாக்குமெண்ட் . அதில் நம்ம குடும்பத்தோட எதிர்காலம் சம்பந்தப்பட்ட சில விஷயங்கள் இருந்தன. அந்த டாக்குமெண்ட் காணாமல் போயிடுச்சு.”
“அதுக்கு அனன்யாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
லட்சுமி அவனை நேராகப் பார்த்தார்.
“அந்த டாக்குமெண்ட்ப் பற்றி ரவிக்குத் தெரியும். அது எங்கே இருக்குன்னும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.”
ஆதித்யா எழுந்து நின்றான்.
“அம்மா, அப்போ இத்தனை வருஷமா நாம அவரைத் தேடவே இல்லையா?”
“தேடினோம். ஆனால் அவரைத் தொடர்புகொள்ள முடியல. இப்போதான் மீண்டும் அவரைப் பற்றிய தகவல் கிடைச்சிருக்கு.”
“யார் தகவல் கொடுத்தது?”
லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த அமைதி ஆதித்யாவுக்கு இன்னும் அதிகமான சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.
“அம்மா… என்னிடம் ஏதாவது மறைக்கிறீங்களா?”
“ஆதி, சில உண்மைகள் வெளியே வரும்போது பலருடைய வாழ்க்கை மாறிடும்.”
அவர் அவனுடைய கையைப் பிடித்தார்.
“அனன்யாவிடம் கவனமாக இரு. அவள் இந்தப் பிரச்சினைக்குள் வர வேண்டாம்.”
ஆதித்யா குழப்பத்துடன் அவரைப் பார்த்தான்.
“அவளைப் பிரச்சினைக்குள் இழுக்கிறது யார், மா?”
லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.
---
அனன்யா தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஆதித்யாவின் முகம் மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப வந்தது.
அவனுடைய அப்பாவுக்கும் என் அப்பாவுக்கும் நட்பு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் ஏன் அந்த நட்பு முறிந்தது? அந்தப் புகைப்படத்தை எனக்கு அனுப்பியது யார்?
அவள் தன்னுடைய அப்பாவின் அறைக்குச் சென்றாள்.
ரவி மருந்துகளை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.
“அப்பா…”
“என்னம்மா?”
“உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”
“கேளும்மா.”
அனன்யா மொபைலை எடுத்துப் புகைப்படத்தைக் காட்டினாள்.
“அப்பா, இவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் ரவியின் கையிலிருந்த மருந்து கீழே விழுந்தது.
அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“அப்பா! என்னாச்சு?”
ரவி புகைப்படத்தை வாங்கிப் பார்த்தார்.
அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
“இந்தப் புகைப்படம் உனக்கு எப்படிக் கிடைச்சது?”
“யாரோ எனக்கு அனுப்பினாங்க, அப்பா. இவர் ஆதித்யா. என் ஆபீஸ் மேனேஜர்.”
ரவி மெதுவாகச் சோபாவில் அமர்ந்தார்.
“ஆதித்யா… இப்போ பெரியவனா வளர்ந்துட்டானா?”
“அப்பா, உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா?”
ரவி தலையசைத்தார்.
“தெரியும், அனும்மா. அவன் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ பார்த்திருக்கேன்.”
அனன்யா அவர் அருகில் அமர்ந்தாள்.
“அப்போ ஏன் இத்தனை வருஷமா அவரைப் பற்றி என்கிட்ட சொல்லல?”
ரவி அவளுடைய கையைப் பிடித்தார்.
“சில விஷயங்களை உன்கிட்ட சொல்லாம இருந்ததுதான் உன்னைக் காப்பாத்தும்னு நினைச்சேன்.”
“எதிலிருந்து காப்பாத்தணும், அப்பா?”
ரவி அவளைப் பார்த்தார்.
அவருடைய கண்களில் பயம் தெரிந்தது.
“அனு… நீ அந்தப் பையன்கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளியே இரு.”
அனன்யா அதிர்ச்சியுடன் எழுந்தாள்.
“என்ன சொல்றீங்க, அப்பா? ஆதித்யா நல்லவர்தான். எனக்கு உதவி செய்திருக்கார்.”
“அவன் நல்லவனா கெட்டவனா என்பதல்ல பிரச்சினை.”
“அப்போ என்ன பிரச்சினை?”
ரவி பதில் சொல்லாமல் தலையைக் குனிந்தார்.
“அப்பா, என்கிட்ட சொல்லுங்க!”
“அனு, தயவுசெய்து. இப்போதைக்கு அந்தக் குடும்பத்தோட எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்.”
அனன்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.
“அப்பா, எனக்கு உண்மை தெரியணும். நீங்க ஏன் பயப்படுறீங்க?”
ரவி அவளை அணைத்துக்கொண்டார்.
“எல்லாத்தையும் சொல்றேன், அனும்மா. ஆனா அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியணும்.”
“என்னப்பா?”
அவர் மெதுவாக அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தார்.
“ஆதித்யாவுக்கு அவனுடைய அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி நடந்த விஷயங்கள் தெரியுமா?”
அனன்யா பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.
---
மறுநாள் காலை 9:30 மணி — அலுவலகம்
அனன்யா அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்ததும் ஆதித்யாவைத் தேடினாள்.
அவன் தன் கேபினில் இருந்தான்.
“சார், உங்ககிட்ட பேசணும்.”
“சொல்லுங்க.”
“நேத்து நான் உங்களிடம் கேட்ட விஷயத்துக்கு எனக்கு ஒரு பதில் கிடைச்சிருக்கு.”
ஆதித்யா நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“என்ன பதில்?”
“என் அப்பாவுக்கு உங்களைத் தெரியும். உங்க அப்பாவுக்கும் என் அப்பாவுக்கும் நட்பு இருந்திருக்கு.”
ஆதித்யா சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஆமாம். அது உண்மை.”
“அப்போ ஏன் என்னிடம் மறைச்சீங்க?”
“நானும் முழு உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கேன், அனன்யா.”
“என் அப்பா உங்க குடும்பத்தோட எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்னு சொல்றார்.”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ஆதித்யாவின் முகம் மாறியது.
“ஏன்?”
“அதைத்தான் நான் உங்களிடம் கேட்க வந்திருக்கேன்.”
இருவருக்கும் இடையில் அமைதி நிலவியது.
ஆதித்யா மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அனன்யா, நம்ம குடும்பங்களுக்கு இடையில் ஏதோ ஒரு பிரச்சினை நடந்திருக்கிறது. ஆனால் அதற்காக நாம ஒருவரையொருவர் தப்பாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.”
அனன்யா அவனைப் பார்த்தாள்.
“அப்படின்னா என்னிடம் எதையும் மறைக்க மாட்டீங்களா?”
அவன் அவளுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“மறைக்க மாட்டேன்.”
அந்த நொடி, அவள் அவனை நம்ப வேண்டும் என்று மனம் விரும்பியது.
ஆனால் அவளுடைய அப்பாவின் பயந்த முகம் நினைவுக்கு வந்தது.
“சரி, சார். உண்மை தெரியுற வரைக்கும் நாம நம்ம வேலையை மட்டும் பார்ப்போம்.”
அவள் திரும்பி நடந்தாள்.
ஆதித்யா அவளை அழைக்கவில்லை.
ஆனால் அவள் வெளியேறியதும், தன்னுடைய மொபைலை எடுத்தான்.
“விக்ரம், எனக்கு உன் உதவி வேணும்.”
“சொல்லுடா.”
“என் அப்பாவோட பழைய டாக்குமெண்ட்ஸ் எல்லாம் தேடணும். குறிப்பா 2018-ல் நடந்த விஷயங்கள்.”
“ஏதாவது பிரச்சினையா?”
ஆதித்யா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அனன்யாவோட குடும்பத்துக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் இடையில் ஏதோ ரகசியம் இருக்கு. அது என்னன்னு நான் கண்டுபிடிக்கணும்.”
---
அதே நேரம் — யாரோ ஒருவரின் அறை
ஒரு பழைய அலமாரி திறக்கப்பட்டது.
அதற்குள் பல புகைப்படங்களும் ஆவணங்களும் இருந்தன.
அவற்றில் ஒன்று ஆதித்யாவும் அனன்யாவும் அலுவலகத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்த புகைப்படம்.
அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபடி ஒருவர் சிரித்தார்.
“இரண்டு குடும்பங்களும் மீண்டும் நெருங்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க…”
அவர் டேபிள் மீது இருந்த போனை எடுத்தார்.
“அவங்க உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு முன்னாடி, நம்ம வேலையை முடிக்கணும்.”
மறுமுனையில் ஒருவர் கேட்டார்.
“அப்போ அடுத்தது என்ன செய்யணும்?”
அந்த நபர் ஒரு பழைய டாக்குமெண்ட் எடுத்தார்.
அதில் இருந்த பெயரைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சொன்னார்.
“அனன்யாவையும் ஆதித்யாவையும் பிரிக்கணும். எந்தக் காரணத்துக்காகவும் அவங்க ஒண்ணு சேரக்கூடாது.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அந்த டாக்குமெண்ட்ன் கடைசிப் பக்கத்தில் இருந்த கையெழுத்து…
அனன்யாவின் அப்பா ரவியுடையது!
தொடரும்… ❤️
