மௌனமாக வந்த காதல்

அத்தியாயம் 8 

 

அனன்யாவின் கண்ணீருக்குப் பின்னால்…

 

கையில் இருந்த லெட்டர்ப் பார்த்தபடி உறைந்து நின்றாள் அனன்யா.

 

அதில் அவளுடைய அப்பா ரவியின் கையெழுத்து இருந்தது.

 

“என்ன நடந்தாலும், ஆதித்யாவின் குடும்பத்தை மீண்டும் நம்பாதே.”

 

அந்த ஒரு வரி அவளுடைய மனதை ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைத்தது.

 

‘அப்பா ஏன் இப்படியொரு லெட்டர் எழுதியிருக்க வேண்டும்?’

 

அவள் அந்தக் லெட்டர் மீண்டும் மீண்டும் படித்தாள்.

 

அவளுடைய மனதில் ஆதித்யாவின் முகம் தோன்றியது.

 

அவன் தன்னிடம் காட்டிய அக்கறை…

 

தன்னைக் காப்பாற்றிய விதம்…

 

தன்னை நம்பச் சொன்ன வார்த்தைகள்…

 

அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்தன.

 

“ஆதித்யா… நீங்களும் என்னிடம் ஏதாவது மறைக்கிறீங்களா?”

 

அவளுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

 

அந்த நேரத்தில் அறைக்குள் அவளுடைய அப்பா வந்தார்.

 

“அனு, என்னம்மா? ஏன் அழுதுகிட்டு இருக்க?”

 

அனன்யா டாக்குமெண்ட்டன் லெட்டர் மறைக்க முயன்றாள்.

 

ஆனால் ரவி அதைப் பார்த்துவிட்டார்.

 

அவருடைய முகம் மாறியது.

 

“இந்தக் லெட்டர் உனக்கு எப்படிக் கிடைத்தது?”

 

அனன்யா அவரைப் பார்த்தாள்.

 

“அப்பா… இது உங்க கையெழுத்துதானே?”

 

ரவி பதில் சொல்லவில்லை.

 

“என்ன நடந்தது, அப்பா? ஆதித்யாவோட குடும்பத்தை ஏன் நம்பக் கூடாதுன்னு எழுதியிருக்கீங்க?”

 

ரவி அவளுடைய கையைப் பிடித்தார்.

 

“அனு, அந்தக் குடும்பத்தைப் பற்றிய உண்மைகள் உனக்குத் தெரியாது.”

 

“அப்படின்னா எனக்குச் சொல்லுங்க!”

 

அவருடைய முகத்தில் வேதனை தெரிந்தது.

 

“சில உண்மைகள் தெரிந்தால் நம்ம வாழ்க்கையே மாறிப்போயிடும்.”

 

“ஆனா உண்மை தெரியாம நான் எப்படி வாழ முடியும், அப்பா?”

 

ரவி அவளைப் பார்த்தார்.

 

அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது.

 

“என்னால் உன்னை இழக்க முடியாது, அனு.”

 

அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

“என்னை ஏன் இழக்கணும்? நான் ஆதித்யாவைக் காதலிக்கிறேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

 

அந்தக் கேள்வி ரவியை அமைதியாக்கியது.

 

அனன்யா தன்னுடைய வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் வந்ததை உணர்ந்து திகைத்தாள்.

 

அவள் ஆதித்யாவைக் காதலிக்கிறாளா?

 

அவளுக்கே இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை.

 

ஆனால் அவனை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் மட்டும் அவளுக்குள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

 

ஆதித்யாவின் மனதில் எழுந்த சந்தேகம்

 

மறுபுறம், ஆதித்யா அந்த மர்மமான மெசேஜ்ப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

 

“அனன்யாவை நம்பாதே. அவளுடைய குடும்பம்தான் உன் தந்தையின் வாழ்க்கையை அழித்தது.”

 

அந்தச் மெசேஜ் அனுப்பியவர் யார் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

 

ஆனால் அதில் இருந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய மனதைப் பாதித்தன.

 

விக்ரம் அவனருகில் வந்தான்.

 

“ஆதி, என்ன ஆச்சு? ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்க?”

 

ஆதித்யா போன்க் காட்டினான்.

 

விக்ரம் மெசேஜ் ப் படித்தான்.

 

“இது யாரோ வேண்டுமென்றே உன்னைத் தூண்டுவதற்காக அனுப்பிய செய்தியாகவும் இருக்கலாம்.”

 

“எனக்கும் அப்படித்தான் தோணுது.”

 

“அப்புறம் ஏன் கவலைப்படுற?”

 

ஆதித்யா ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான்.

 

“அனன்யாவை நான் நம்புறேன், விக்ரம். ஆனா என் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் அவளிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்ல முடியல.”

 

“உனக்குத் தெரிந்த உண்மையை அவளிடம் சொல்ல வேண்டியதுதானே?”

 

ஆதித்யா அமைதியாக இருந்தான்.

 

விக்ரம் அவனுடைய தோளில் கை வைத்தான்.

 

“ஆதி, காதல்னா ஒருத்தரைப் பாதுகாக்கிறது மட்டுமல்ல. அவரை நம்புவதும்தான்.”

 

அந்த வார்த்தைகள் ஆதித்யாவின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

 

‘நான் அவளை உண்மையாகவே நம்புகிறேனா? அல்லது அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்று பயப்படுகிறேனா?’

 

அவனுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

 

மறுநாள் — நேருக்கு நேர்

 

அலுவலகத்திற்கு வந்த அனன்யா, ஆதித்யாவைத் தவிர்க்க முயன்றாள்.

 

அவனைப் பார்த்ததும் வேறு வழியில் சென்றாள்.

 

அவன் அவளுடைய மாற்றத்தைக் கவனித்தான்.

 

“அனன்யா!”

 

அவள் நின்றாள்.

 

“என்ன, சார்?”

 

“என்ன ஆச்சு? ஏன் என்னைப் பார்த்ததும் விலகிப் போறீங்க?”

 

“ஒண்ணுமில்லை.”

 

“என்னிடம் சொல்ல ஏதாவது இருக்கா?”

 

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

 

அவளுடைய மனதில் பல கேள்விகள் இருந்தன.

 

ஆனால் எந்தக் கேள்வியை முதலில் கேட்பது என்று தெரியவில்லை.

 

“உங்க அப்பாவுக்கும் என் அப்பாவுக்கும் என்ன நடந்தது?”

 

ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.

 

“ஏன் திடீர்னு கேட்கிறீங்க?”

 

“எனக்கு ஒரு லெட்டர் கிடைத்தது.”

 

“என்ன லெட்டர்?”

 

“அதில் எங்க அப்பா உங்க குடும்பத்தை நம்பக் கூடாதுன்னு எழுதியிருக்கார்.”

 

ஆதித்யா சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.

 

“அனன்யா, அந்த  லெட்டர் யார் கொடுத்தது?”

 

“எனக்குத் தெரியாது. யாரோ அனுப்பியிருக்காங்க.”

 

“அப்படியென்றால் அதை நம்புவதற்கு முன்னால் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டாமா?”

 

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.

 

“அதைத்தான் நானும் முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் நீங்களும் என்னிடம் எதையும் முழுமையாகச் சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்க.”

 

ஆதித்யா அவளருகில் வந்தான்.

 

“எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்கிறேன். என் அப்பாவுக்கும் உங்க அப்பாவுக்கும் பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் தொடர்பாகப் பிரச்சினை ஏற்பட்டது. ஆனால் அந்தப் பிரச்சினைக்கு உண்மையான காரணம் என்ன என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.”

 

“அப்படின்னா என் அப்பா தவறு செய்யலையா?”

 

“அதை நிரூபிக்கத்தான் முயற்சி செய்கிறேன்.”

 

அனன்யா அவனைப் பார்த்தாள்.

 

“ஒருவேளை அந்த அக்ரீமெண்ட் என் அப்பாதான் தவறு செய்திருந்தால்?”

 

ஆதித்யா உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

 

அந்தச் சிறிய தயக்கம் அனன்யாவின் இதயத்தை வலிக்கச் செய்தது.

 

“புரியுது, சார். உங்களுக்கு உங்க அப்பாதான் முக்கியம்.”

 

“அனன்யா, அப்படிச் சொல்லாதீங்க.”

 

“நான் போறேன்.”

 

அவள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள்.

 

ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

 

அவளைத் தடுத்து நிறுத்த அவனுடைய மனம் விரும்பியது.

 

ஆனால் அவளுடைய நம்பிக்கையை மீண்டும் பெறுவதற்கு வெறும் வார்த்தைகள் மட்டும் போதாது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

 

பிரியாவின் சந்தேகம்

 

அனன்யா தன்னுடைய இருக்கையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

 

பிரியா அவளருகில் வந்தாள்.

 

“அனு, என்ன ஆச்சு? காலையிலிருந்து ஏன் இப்படியே இருக்க?”

 

அனன்யா நடந்த அனைத்தையும் அவளிடம் சொன்னாள்.

 

பிரியா அந்த லெட்டர்ப் பார்த்தாள்.

 

“அனு, இதுல ஏதோ தப்பா இருக்கு.”

 

“என்னடி சொல்ற?”

 

“யோசிச்சுப் பாரு. உங்க அப்பா எழுதிய லெட்டர்ச் சொல்றாங்க. ஆனா அதை அனுப்பினது யாருன்னு தெரியல. உங்க அப்பாவே இதை உன்கிட்ட கொடுத்திருந்தா வேற விஷயம்.”

 

அனன்யா அமைதியாக இருந்தாள்.

 

பிரியா தொடர்ந்து பேசினாள்.

 

“யாரோ உன்னையும் ஆதித்யாவையும் பிரிக்க முயற்சி செய்றாங்கன்னு எனக்குத் தோணுது.”

 

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

“அப்படின்னா அந்த மெசேஜ்யும்… இந்த லெட்டர்மும்…”

 

“ஆமாம். இரண்டும் ஒரே ஆளிடமிருந்து வந்திருக்கலாம்.”

 

அனன்யாவின் மனதில் புதிய சந்தேகம் தோன்றியது.

 

ஆனால் அந்த மர்மமான நபர் யார்?

 

அவருக்கு ஏன் தங்களுடைய குடும்பங்களைப் பிரிக்க வேண்டும்?

 

சேகரைப் பற்றிய புதிய தகவல்

 

அன்று மாலை விக்ரம் ஆதித்யாவைத் தேடி வந்தான்.

 

“ஆதி, சேகரைப் பற்றிய முக்கியமான தகவல் கிடைத்திருக்கு.”

 

ஆதித்யா உடனே எழுந்தான்.

 

“எங்கே இருக்கார்?”

 

“அவர் முன்பு வேலை பார்த்த நிறுவனத்தில் இருந்த ஒருத்தரைச் சந்தித்தேன். சேகர் அந்த அக்ரீமெண்ட் நடந்த பிறகு மிகவும் பயந்த நிலையில் இருந்தாராம்.”

 

“ஏன்?”

 

“அந்த அக்ரீமெண்ட்த்தில் இருந்த ஒரு முக்கியமான டாக்குமெண்ட்க் காணவில்லை என்று அவர் எல்லோரிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாராம்.”

 

ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.

 

“அந்த டாக்குமெண்ட் எங்கே போச்சு?”

 

“அதுதான் தெரியல. ஆனால் அந்த டாக்குமெண்ட்ப் பற்றி சேகர் யாரிடமோ பேசுவதைக் கேட்டதாக அந்த நபர் சொன்னார்.”

 

“யாரிடம்?”

 

விக்ரம் ஒரு பெயரைச் சொன்னான்.

 

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் ஆதித்யா உறைந்து நின்றான்.

 

அது அவனுடைய குடும்பத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய ஒருவரின் பெயர்.

 

“இது உண்மையா, விக்ரம்?”

 

“நான் கேட்ட தகவல்தான். இன்னும் உறுதிப்படுத்தணும்.”

 

ஆதித்யா ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

 

இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னுடைய குடும்பத்திற்கு நெருக்கமாக இருந்த ஒருவர் இந்தப் பிரச்சினையில் சம்பந்தப்பட்டிருக்க முடியுமா?

 

அவனுடைய மனதில் சந்தேகம் வளர்ந்தது.

 

எதிர்பாராத சந்திப்பு

 

அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்த அனன்யா, வாயிலருகே நின்றிருந்த ஒரு வயதான மனிதரைக் கவனித்தாள்.

 

அவர் அவளைப் பார்த்ததும் அருகில் வந்தார்.

 

“நீங்கதான் ரவியோட பொண்ணு அனன்யாவா?”

 

அவள் திடுக்கிட்டாள்.

 

“ஆமாம். நீங்க யாரு?”

 

அவர் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகப் பேசினார்.

 

“உங்க அப்பாவைப் பற்றி உண்மை தெரிஞ்சுக்கணும்னா, யாரையும் உடனே நம்பாதீங்க.”

 

அனன்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

 

“உங்களுக்கு என் அப்பாவைத் தெரியுமா?”

 

அவர் பதில் சொல்லாமல் அவளுடைய கையில் ஒரு சிறிய காகிதத்தைக் கொடுத்தார்.

 

“இந்தப் பெயரை நினைவில் வச்சுக்கோங்க. சேகர்.”

 

அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

“சேகரா? அவர் எங்கே இருக்கார்?”

 

அந்த மனிதர் அவளைப் பார்த்தார்.

 

“அவரைக் கண்டுபிடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, உங்க வீட்டிலேயே மறைக்கப்பட்டிருக்கிற உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கோங்க.”

 

அவ்வளவுதான்.

 

அவர் அங்கிருந்து வேகமாகச் சென்றுவிட்டார்.

 

அனன்யா காகிதத்தைத் திறந்தாள்.

 

அதில் ஒரு முகவரியும் ஒரு வரியும் எழுதப்பட்டிருந்தன.

 

“உண்மையான டாக்குமெண்ட் இன்னும் அழிக்கப்படவில்லை.”

 

அவளுடைய கைகள் நடுங்கின.

 

காதலா? குடும்பமா?

 

அனன்யா வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அந்தக் காகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன்னுடைய அப்பாவிடம் சென்றாள்.

 

“அப்பா, சேகர் யார்?”

 

ரவியின் முகம் மாறியது.

 

“இந்தப் பெயரை உனக்கு யார் சொன்னது?”

 

“அவர் உங்க பழைய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தவரா?”

 

ரவி அவளைப் பார்த்தார்.

 

“அனு, இந்த விஷயத்தை இத்துடன் விட்டுவிடு.”

 

“முடியாது, அப்பா! எங்க குடும்பத்துக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரிஞ்சுக்க எனக்கு உரிமை இருக்கு.”

 

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

 

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்.

 

“சேகர்தான் அந்த அக்ரீமெண்ட்த்தின் உண்மையை அறிந்த ஒரே நபர்.”

 

அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

“அப்போ அவரைக் கண்டுபிடிச்சா எல்லா உண்மையும் தெரிஞ்சிடுமா?”

 

ரவி கண்களை மூடிக்கொண்டார்.

 

“ஆனால் அவரைக் கண்டுபிடிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல, அனு.”

 

“ஏன், அப்பா?”

 

ரவி அவளைப் பார்த்தார்.

 

அவருடைய குரல் நடுங்கியது.

 

“ஏனென்றால்… சேகர் உயிரோடு இருக்கிறாரா என்பதே எனக்குத் தெரியாது.”

 

அனன்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள்.

 

அதே நேரத்தில் ஆதித்யாவின் போன்க்கு ஒரு புதிய மெசேஜ் வந்தது.

 

அதில் சேகரின் பழைய புகைப்படம் இருந்தது.

 

அதன் கீழே ஒரே ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.

 

“சேகரைத் தேடுவதை நிறுத்து. அடுத்ததாக உன் வாழ்க்கையிலிருந்து அனன்யாவை இழப்பாய்.”

 

ஆதித்யாவின் முகம் கடுமையானது.

 

“யாராக இருந்தாலும் சரி… இந்த உண்மையை நான் கண்டுபிடித்தே தீருவேன்.”

 

ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாது…

 

அந்த மர்மமான நபர் அவனுக்கு எதிராக அடுத்த நகர்வை ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டார்.

 

தொடரும்… ❤️