அத்தியாயம் 11
“அனன்யா… நாம தேடுற உண்மை நம்மைச் சேர்த்து வைக்குமா… இல்ல நிரந்தரமா பிரிச்சிடுமா?”
ஆதித்யாவின் கேள்வியைக் கேட்ட அனன்யாவால் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
அவனுடைய கண்களில் தெரிந்த வலியைப் பார்த்ததும் அவளுடைய மனம் கனத்தது.
“ஆதித்யா, உண்மை நம்மைப் பிரிக்கும்னு இப்பவே நினைக்காதீங்க. என்ன நடந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ள நாம ரெடியா இருக்கணும்.”
அவன் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“நான் வீட்டுக்குப் போய் அம்மாவிடம் பேசணும். இந்தக் கேள்விக்கு அவங்கதான் பதில் சொல்லணும்.”
“நானும் உங்ககூட வரட்டுமா?”
“வேண்டாம், அனன்யா. முதலில் நான் தனியாகப் பேசிப் பார்க்கிறேன். ஏதாவது தெரிஞ்சதும் உங்கிட்ட சொல்றேன்.”
அனன்யா அவனைப் பார்த்தாள்.
“சரி. ஆனா எதையும் தனியாக மனசுக்குள்ள போட்டு குழப்பிக்காதீங்க. நான் இருக்கேன்.”
ஆதித்யா அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.
“நீ என் வாழ்க்கையில் வந்த பிறகுதான், எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் நடுவில் எனக்குன்னு ஒருத்தர் இருக்காங்கன்னு தோணுது.”
அனன்யா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“அப்போ அந்த நம்பிக்கையை வீணாக்கிடாதீங்க.”
அவன் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான்.
ஆனால் இருவருக்கும் தெரியாமல், அவர்களைப் பிரிப்பதற்கான அடுத்த திட்டம் ஏற்கெனவே தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.
ஆதித்யா வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் லட்சுமி அவனிடம் வந்தாள்.
“என்னப்பா, சேகரைப் பார்த்தியா?”
“பார்த்தேன், அம்மா.”
லட்சுமியின் முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது.
“அவர் என்ன சொன்னார்?”
“அதைவிட முக்கியமான விஷயம் ஒண்ணு இருக்கு. அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி நடந்த கடைசி மீட்டிங் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியும்னு சொன்னார்.”
லட்சுமி அமைதியாக நின்றாள்.
“அம்மா, உண்மையைச் சொல்லுங்க. அந்த நைட் என்ன நடந்தது?”
“ஆதித்யா, இப்போ அதை பத்தி பேச வேண்டாம்.”
“ஏன் பேச வேண்டாம்? என் அப்பாவை பத்திய உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்க எனக்கு உரிமை இல்லயா ?”
“உனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. ஆனா சில உண்மைகள் உன்னை ரொம்பவே பாதிக்கும்.”
ஆதித்யா வேதனையுடன் சிரித்தான்.
“உண்மையை மறைச்சு வைக்கிறதால நான் ஏற்கெனவே பாதிக்கப்பட்டிருக்கேன், அம்மா.”
லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.
“நான் உனக்கு எந்தத் தீங்கும் நினைக்கல, ஆதித்யா.”
“அப்படின்னா என்னிடம் உண்மையைச் சொல்லுங்க.”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்த லட்சுமி, மெதுவாகத் தன்னுடைய அறைக்குள் சென்றாள். அலமாரியிலிருந்து ஒரு பழைய உறையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.
“இதை உன் அப்பா என்கிட்ட கொடுத்தார்.”
ஆதித்யா அந்த உறையை வாங்கினான்.
“இதுல என்ன இருக்கு?”
“உன் அப்பா எழுதிய லெட்டர் . அவர் இறப்பதற்கு முன்னாடி என்கிட்ட கொடுத்த கடைசி லெட்டர் .”
ஆதித்யா உறையைத் திறக்க முயன்றான்.
ஆனால் லட்சுமி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“இதைக் கொஞ்சம் பொறுமையா படி. இதுல இருக்கிற விஷயங்களைப் புரிஞ்சுக்காம எந்த முடிவுக்கும் வந்துடாதே.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“அம்மா, இந்தக் லெட்டர் எனக்கு ஏதாவது உண்மையைச் சொல்லுமா? இல்ல இன்னொரு குழப்பத்தைத்தான் கிரியேட் பண்ணுமா?”
லட்சுமியால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
அனன்யா வீட்டிற்கு வந்ததும் தன்னுடைய அப்பாவைத் தேடினாள்.
ரவி அறையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய முகத்தில் வழக்கத்தைவிட அதிகமான சோர்வு தெரிந்தது.
“அப்பா, உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”
“என்னம்மா?”
“ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கு நடந்தது விபத்து இல்லன்னு அந்தக் லெட்டர்ல எழுதியிருந்தது. அது உண்மையா?”
ரவி அவளைப் பார்த்தார்.
“அந்த லெட்டர் உன்கிட்ட இன்னும் இருக்கா?”
“இருக்கு. ஆனா அதுல என்ன எழுதியிருக்கீங்கன்னு எனக்குப் புரியல. நீங்க உண்மையைச் சொல்லணும், அப்பா.”
ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.
“அனன்யா, நான் ஆதித்யாவோட அப்பாவை ஒருபோதும் காயப்படுத்த நினைச்சதில்லை. எங்களுக்குள்ள இருந்த பிரச்சினை பணம் சம்பந்தப்பட்டது மட்டும் கிடையாது.”
“அப்போ என்ன பிரச்சினை?”
“அந்த அக்ரீமெண்ட் சில விஷயங்கள் எங்களுக்குத் தெரியாம மாத்தப்பட்டிருக்கு. அதைக் கண்டுபிடிச்ச பிறகு உன் அப்பாவுக்கும் ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கும் இடையில் பெரிய சண்டை ஏற்பட்டது.”
“அதை யார் மாத்தினாங்க?”
ரவி தலையைக் குனிந்தார்.
“அதை ஃப்ருப் என்னிடம் சரியான ஆதாரம் இல்லை.”
அனன்யா அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தாள்.
“அப்பா, ஆதித்யா நல்லவர். அவரோட அப்பாவுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு அவருக்குத் தெரியணும். நம்ம குடும்பத்தால அவருக்கு எந்தத் தீங்கும் நடந்திருக்கக் கூடாதுன்னு தான் நான் நினைக்கிறேன்.”
ரவி மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு ஆதித்யாவைப் பிடிச்சிருக்கா?”
அனன்யா அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“ஆமாம், அப்பா. எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.”
ரவி சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை.
“அப்படின்னா இன்னும் கவனமா இரு, அனன்யா. உன்னோட காதல் உண்மையானதா இருந்தாலும், மத்தவங்க மறைக்கிற உண்மைகள் உன் வாழ்க்கையை மாற்றிடலாம்.”
அனன்யா தன் அப்பாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்காம நான் அவரை விட்டுப் போக மாட்டேன்.”
ரவி அவளைப் பார்த்தார். மகளின் முடிவை மாற்ற முடியாது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.
பழைய கட்டிடத்தில் சேகர் தன்னுடைய ஃபைல்கனை ப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
அப்போது அவருடைய போன் ஒலித்தது.
“சொல்லுங்க.”
மறுமுனையில் இருந்தவர் கோபமாகப் பேசினார்.
“நீங்க ஆதித்யாவைச் சந்திச்சிருக்கக் கூடாது, சேகர்.”
“உண்மை வெளியே வர வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.”
“உண்மை வெளியே வந்தா உங்களுக்கும் பிரச்சினை வரும்.”
சேகர் சிரித்தார்.
“எனக்குப் பிரச்சினை வரும்னு பயந்து இத்தனை வருஷம் அமைதியா இருந்தது போதும்.”
“அந்த ஃபைல் உங்ககிட்ட இருக்கிறதா?”
சேகர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“ஏன் கேட்கிறீங்க?”
“அந்த ஃபைல் வெளியே வந்தா, உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச எல்லா ரகசியங்களும் வெளியே வந்துடும்.”
“அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”
மறுமுனையில் இருந்தவர் அழைப்பைத் துண்டித்தார்.
சேகர் போன்யைக் கீழே வைத்துவிட்டு கோப்பைத் திறந்தார்.
அதற்குள் பழைய அக்ரீமெண்ட் உண்மையான நகலும், ஒரு புகைப்படமும், மடித்து வைக்கப்பட்ட லெட்டர்மும் இருந்தன.
அவர் லெட்டர் எடுத்துப் பார்த்தார்.
“ஆதித்யா… உன் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு. ஆனா அதுக்கு முன்னாடி உன் அம்மா உண்மையை சொல்லணும்.”
அவர் லெட்டர் மீண்டும் ஃபைல்க்குள் வைத்தார்.
அப்போது அறையின் வெளியே காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
“யாரு அங்கே?”
பதில் இல்லை.
சேகர் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தார்.
யாரும் இல்லை.
ஆனால் அவருடைய டேபிள்யின் மீது ஒரு புதிய லெட்டர் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
அதைத் திறந்து படித்ததும் அவருடைய முகம் மாறியது.
“ஆதித்யாவிடம் உண்மையைச் சொன்னால், அடுத்ததாகப் பாதிக்கப்படப்போவது அனன்யா.”
சேகர் பதற்றத்துடன் லெட்டர்ச் சுருட்டிப் பிடித்தார்.
“இல்லை… இந்தக் குழந்தைகளை அந்தப் பிரச்சினைக்குள் இழுக்கக் கூடாது.”
ஆனால் இப்போது அவர் உண்மையை மறைத்தால், இரண்டு குடும்பங்களின் வாழ்க்கையும் மீண்டும் இருளுக்குள் தள்ளப்படும்.
ஆதித்யா தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்து அப்பா எழுதிய லெட்டர்த் திறந்தான்.
முதல் சில வரிகளைப் படித்ததும் அவனுடைய கண்கள் கலங்கின.
அந்த லெட்டர்யில் அவனுடைய அப்பா குடும்பத்தைப் பற்றியும், தன்னுடைய மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் எழுதியிருந்தார்.
ஆனால் கடைசிப் பகுதியில் இருந்த வரிகள் அவனை அதிர்ச்சியடையச் செய்தன.
“ஆதித்யா, இந்த லெட்டரை நீ படிக்கிற நேரத்தில், நான் உன் அருகில் இருக்க முடியாமல் போயிருக்கலாம். ரவியை வெறுக்காதே. அவன் செய்த தப்புக்கும், அவன் செய்யாத தப்புக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்க வேண்டும்னா, அந்த நைட் நடந்ததை உன் அம்மாவிடம் கேள்.”
ஆதித்யா லெட்டர் மீண்டும் படித்தான்.
“அப்பா… உங்களுக்கு எல்லாமே தெரிஞ்சிருந்ததா?”
அவன் உடனே லட்சுமியின் அறைக்குச் சென்றான்.
“அம்மா!”
லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்னப்பா?”
ஆதித்யா லெட்டர் அவரிடம் காட்டினான்.
“அப்பா ரவியை வெறுக்க வேண்டாம்னு எழுதியிருக்கார். அப்படின்னா இத்தனை வருஷம் நாம அவரை ஏன் குற்றவாளியா நினைச்சோம்?”
லட்சுமி கண்ணீருடன் அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஏன்னா… அந்த நைட் நடந்த உண்மையை யாரும் முழுசா தெரிஞ்சுக்கல.”
“அப்போ நீங்க சொல்லுங்க, அம்மா. அந்த நைட் என்ன நடந்தது?”
லட்சுமி பேசத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவளுடைய வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் சிக்கிக்கொண்டன.
அந்த நேரத்தில் ஆதித்யாவின் போன் ஒலித்தது.
அழைத்தவர் சேகர்.
“ஆதித்யா, உடனே என்னைச் சந்திக்கணும். உன் அம்மாவிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்விக்கு முன்னாடி, நீ ஒரு விஷயத்தைத் தெரிஞ்சுக்கணும்.”
“என்ன விஷயம்?”
சேகர் தயங்கினார்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்.
“உன் அப்பா இறந்த அந்த நைட் அவரைக் கடைசியா பார்த்தவர் ரவி இல்லை… உன் அம்மாதான்!”
ஆதித்யா மெதுவாகத் தன் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
லட்சுமி அவனுடைய பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தலையைக் குனிந்தாள்.
தொடரும்… ❤️
