Thread starter 31/10/2026 10:41 pm
அத்தியாயம் 7
அனன்யாவின் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு
அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்த அனன்யா, தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.
ஆனால் அவளுடைய மனம் மட்டும் வேறெங்கோ இருந்தது.
பழைய கட்டிடத்தில் ஆதித்யா தன்னைக் காப்பாற்றிய விதம் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.
‘எனக்காக அவர் ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறார்?’
அவளுடைய உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது.
“என்னடி அனு! தனியா சிரிச்சிட்டு இருக்க?”
பிரியா அவளுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.
“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை!”
“அப்படியா? அப்போ ஆதித்யா சார் உன்னைப் பார்த்ததும் ஏன் சிரிக்கிறார்?”
அனன்யா உடனே திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அலுவலகத்தின் நுழைவாயிலில் ஆதித்யா நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவன் பார்வை நேராக அவள்மீது இருந்தது.
இருவருடைய கண்களும் சந்தித்தன.
ஆதித்யா மெல்லப் புன்னகைத்தான்.
அனன்யா வெட்கத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
“அடடா! ஏதோ நடக்குது போல இருக்கே!” என்று பிரியா அவளைக் கிண்டல் செய்தாள்.
“பிரியா, சும்மா இருடி!”
“சரி, சரி! நான் எதுவும் கேட்கல.”
பிரியா சிரித்துக்கொண்டே சென்றாள்.
ஆனால் அனன்யாவின் மனதில் ஆதித்யாவைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மட்டும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தன.
ஆதித்யாவின் மனதில் மறைந்திருக்கும் ரகசியம்
ஆதித்யா தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனுடைய மடேபிள் பழைய பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் காப்பிய ஆப் டாக்குமெண்ட் இருந்தது.
அதைப் பார்த்தபடி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தான்.
அப்போது விக்ரம் உள்ளே வந்தான்.
“ஆதி, சேகரைப் பற்றிய தகவல் கிடைச்சிருக்கு.”
ஆதித்யா உடனே நிமிர்ந்தான்.
“எங்கே இருக்கார்?”
“அவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னாடியே அந்த நிறுவனத்தை விட்டு விலகிட்டார். அதுக்குப் பிறகு அவரைப் பற்றிய தகவல்கள் அதிகமாகக் கிடைக்கலை.”
“வேற ஏதாவது தெரியுமா?”
விக்ரம் தயங்கினான்.
“ஒரு விஷயம் இருக்கு. அதை உன்னிடம் சொல்றதுக்கு முன்னாடி நீ அமைதியாகக் கேட்கணும்.”
“என்ன விஷயம்?”
விக்ரம் ஒரு பழைய புகைப்படத்தை அவனிடம் கொடுத்தான்.
அந்தப் புகைப்படத்தில் சேகர், ஆதித்யாவின் தந்தையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
அவர்களுக்குப் பின்னால் ரவியும் இருந்தார்.
ஆனால் ஆதித்யாவின் கவனத்தை ஈர்த்தது அந்தப் புகைப்படத்தின் கீழே எழுதப்பட்டிருந்த குறிப்பு.
“அக்ரீமெண்ட் கையெழுத்தான நாளில் எடுக்கப்பட்டது.”
ஆதித்யாவின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா என் அப்பாவுக்கும் ரவிக்கும் இடையே பிரச்சினை வருவதற்கு முன்னாடி சேகருக்கு எல்லாமே தெரிந்திருக்கணும்.”
“அதுதான் நானும் நினைக்கிறேன்.”
“அவரைக் கண்டுபிடிக்கணும், விக்ரம். இந்தப் பிரச்சினைக்கு முடிவு கட்டணும்.”
விக்ரம் அவனைப் பார்த்தான்.
“ஆதி, இன்னொரு விஷயம் இருக்கு.”
“என்ன?”
“சேகர் காணாமல் போனதற்கும் இந்த அக்ரீமெண்ட்த் ஏதாவது தொடர்பு இருக்குமோன்னு எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு.”
ஆதித்யா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அப்படின்னா நாம தேட வேண்டியது ஒரு டாக்குமெண்ட் மட்டும் இல்ல. பல ஆண்டுகளாக மறைக்கப்பட்ட உண்மையையும்.”
அனன்யாவிடம் சொல்ல முடியாத வார்த்தைகள்
அனன்யா சில டாக்குமெண்ட்யுடன் ஆதித்யாவின் அறைக்குள் வந்தாள்.
“சார் , இந்தக் ஃபைல்களை உங்களுடைய கையெழுத்து வேண்டும்.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“அங்கே வைக்கே
அனன்யா ஃபைல்களை டேபிள் வைத்தாள்.
திரும்பிச் செல்ல முயன்றபோது அவன் அழைத்தான்.
“அனன்யா!”
அவள் நின்று திரும்பினாள்.
“சொல்லுங்க, சார் .”
“நேற்று நடந்ததைப் பற்றி இன்னும் பயமாக இருக்கா?”
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருக்கு. ஆனா நீங்க வந்ததால எதுவும் ஆகலை.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தபடி இருந்தான்.
“இனிமேல் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் என்னிடம் சொல்லுங்க. தனியாக எதையும் செய்ய முயற்சி செய்யாதீங்க.”
“சரி.”
அவள் திரும்பிச் செல்ல முயன்றாள்.
ஆனால் ஆதித்யா மீண்டும் அழைத்தான்.
“அனன்யா…”
“என்ன, சார் ?”
அவன் அவளிடம் ஏதோ சொல்ல நினைத்தான்.
‘உன்னைப் பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை’ என்று சொல்ல அவனுடைய மனம் துடித்தது.
ஆனால் அவனுடைய குடும்பத்தின் கடந்தகாலம் அவனைத் தடுத்தது.
அந்த உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் வரை அனன்யாவிடம் தன்னுடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தான்.
“ஒண்ணுமில்லை. நீங்க போகலாம்.”
அனன்யாவின் முகத்தில் சிறிய ஏமாற்றம் தெரிந்தது.
“சரி, சார் .”
அவள் வெளியே சென்றதும் ஆதித்யா தன்னுடைய கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
‘என்னால் எவ்வளவு நாள்தான் என் மனசை மறைக்க முடியும், அனன்யா?’
பிரியாவுக்குக் கிடைத்த மர்மமான செய்தி
அலுவலகத்தில் தன்னுடைய வேலையைச் செய்துகொண்டிருந்த பிரியாவின் போன் ஒரு மெசேஜ் வந்தது.
அனுப்பியவரின் பெயர் இல்லை.
அவள் அந்தச் மெசேஜ்த் திறந்தாள்.
“அனன்யாவை ஆதித்யாவிடமிருந்து விலக்கி வை. இல்லையென்றால் அவளுடைய குடும்பம் மீண்டும் பாதிக்கப்படும்.”
பிரியா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“இது என்ன புதுசா இருக்கு?”
அவள் அந்த எண்ணுக்குப் பதில் அனுப்ப முயன்றாள்.
ஆனால் அந்த எண் செயல்பாட்டில் இல்லை என்று தெரியவந்தது.
பிரியா உடனே அனன்யாவைத் தேடினாள்.
அவள் வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள்.
“அனு, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
“என்னடி?”
பிரியா போன்க் காட்டினாள்.
அந்தச் மெசேஜ்ப் படித்ததும் அனன்யாவின் முகம் வெளிறியது.
“என்னுடைய குடும்பத்தை ஏன் இழுக்கிறாங்க?”
“எனக்குத் தெரியலடி. ஆனா இது சாதாரண விஷயமா தெரியலை.”
அனன்யா அந்தச் மெசேஜ் மீண்டும் படித்தாள்.
‘ஆதித்யாவிடமிருந்து விலகி இரு…’
அவளுடைய மனதில் பயம் தோன்றியது.
ஆனால் அடுத்த நொடியே ஆதித்யாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.
‘நான் அவரை நம்பலாமா?’
அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.
ஆதித்யாவுக்கும் அனன்யாவுக்கும் இடையே முதல் விரிசல்
அலுவலக வேலை முடிந்ததும் அனன்யா ஆதித்யாவைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.
அவன் சில டாக்குமெண்ட்ப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“சார், உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”
“கேளுங்க.”
“என்னுடைய அப்பாவைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“ஏன் திடீர்னு கேட்கிறீங்க?”
“எனக்குத் தெரிஞ்சுக்கணும். எங்க குடும்பத்துக்கும் உங்க குடும்பத்துக்கும் என்ன பிரச்சினை? அந்த அக்ரீமெண்ட் உண்மையிலேயே என்ன நடந்தது?”
ஆதித்யா ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
“அனன்யா, நாம சேகரைக் கண்டுபிடித்த பிறகு எல்லா உண்மைகளும் தெரியவரும்.”
“அதுவரைக்கும் நான் எதையும் தெரிஞ்சுக்கக் கூடாதா?”
“அப்படியில்லை.”
“அப்போ என்னிடம் சொல்லுங்க!”
ஆதித்யா அமைதியாக இருந்தான்.
அவனுக்குத் தெரிந்த சில உண்மைகள் இருந்தன. ஆனால் அவற்றை ஆதாரமில்லாமல் அவளிடம் சொன்னால், இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் இடையிலான பிரச்சினை மேலும் பெரிதாகிவிடும் என்று பயந்தான்.
“என்னை நம்புங்க, அனன்யா.”
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
“நான் உங்களை நம்ப முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு ரகசியம் நம்மிடையே வந்து நிற்கிறது.”
அவள் அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.
ஆதித்யா அவளைத் தடுக்கவில்லை.
ஆனால் அவள் சென்றதும் அவனுடைய மனம் வலித்தது.
அவளை இழக்கக் கூடாது என்று நினைத்தான்.
ஆனால் உண்மையை மறைத்துக்கொண்டே அவளுடைய நம்பிக்கையை எப்படிப் பாதுகாப்பது?
அவனுக்கே தெரியவில்லை.
விக்ரம் கண்டுபிடித்த அதிர்ச்சியான உண்மை
அன்று மாலை விக்ரம் ஆதித்யாவை அவசரமாக அழைத்தான்.
“ஆதி, உடனே என்னைப் பார்க்க வா. முக்கியமான தகவல் கிடைச்சிருக்கு.”
ஆதித்யா அவனைச் சந்தித்தான்.
விக்ரம் ஒரு பழைய டாக்குமெண்ட் அவனிடம் கொடுத்தான்.
“இதைப் பாரு.”
அது இரண்டாயிரத்து பதினெட்டாம் ஆண்டின் பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் நகல்.
ஆனால் அதில் இருந்த ஒரு தகவல் ஆதித்யாவை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.
அந்த அக்ரீமெண்ட் ரவியின் கையெழுத்து இருந்தது.
அதற்குக் கீழே ஆதித்யாவின் தந்தையின் கையெழுத்தும் இருந்தது.
ஆனால் அக்ரீமெண்ட் கடைசிப் பகுதியில் ஒரு வாக்கியம் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“அக்ரீமெண்ட் மீறப்பட்டால், முழுப் பொறுப்பும் ரவியையே சாரும்.”
ஆதித்யா திகைத்தான்.
“இது என்ன, விக்ரம்?”
“இதுதான் பிரச்சினை. இந்த டாக்குமெண்ட் யாரோ மறைத்து வைத்திருந்தாங்க.”
“இது உண்மையான டாக்குமெண்ட்?”
“அதை இன்னும் உறுதிப்படுத்த முடியலை. ஆனா இதிலுள்ள கையெழுத்துகள் உண்மையானதாகத் தெரிகிறது.”
ஆதித்யாவின் மனதில் பல கேள்விகள் எழுந்தன.
ரவிதான் உண்மையிலேயே அக்ரீமெண்ட் மீறினாரா?
அல்லது யாரோ அவருடைய கையெழுத்தைப் பயன்படுத்தி இரண்டு குடும்பங்களையும் பிரித்தார்களா?
அந்த டாக்குமெண்ட் மட்டும் அவருக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.
அப்போது விக்ரம் இன்னொரு செய்தியைக் கூறினான்.
“ஆதி… இந்த டாக்குமெண்ட்ப் பற்றி அனன்யாவுக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகும்?”
ஆதித்யா கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
“அவள் என்னை நம்ப மாட்டாள்.”
மர்மமான மனிதனின் அடுத்த திட்டம்
மறுபுறம், அந்த மர்மமான நபர் தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்திருந்தார்.
அவருக்கு முன்னால் சேகரின் பழைய புகைப்படம் இருந்தது.
அவர் ஒருவரிடம் போன்யில் பேசினார்.
“ஆதித்யாவிடம் அந்த அக்ரீமெண்ட் நகல் கிடைத்துவிட்டது.”
“அப்படியானால் நம்முடைய திட்டம் என்ன?”
அந்த நபர் சிரித்தார்.
“அடுத்ததாக அனன்யாவிடம் அந்த டாக்குமெண்ட்ச் சேர்க்க வேண்டும்.”
“அவள் உண்மையைத் தெரிந்துகொண்டால்?”
“அவள் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள மாட்டாள். அவள் பார்க்க வேண்டியதை மட்டும் பார்ப்பாள்.”
அவர் டேபிள் கீழே இருந்த ஒரு உறையை எடுத்தார்.
அதற்குள் அனன்யாவின் தந்தை ரவியின் பழைய புகைப்படமும் ஒரு லெட்டர் இருந்தன.
அந்தக் லெட்டர் இறுதியில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“என்ன நடந்தாலும், ஆதித்யாவின் குடும்பத்தை மீண்டும் நம்பாதே.”
அந்த நபர் கடிதத்தை உறைக்குள் வைத்தார்.
“இனி அவர்களைப் பிரிப்பது மிகவும் எளிது.”
அத்தியாயத்தின் இறுதியில்…
அனன்யா வீட்டில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளுடைய போன்க்கு ஒரு புதிய மெசேஜ் வந்தது.
“உன் அப்பா நிரபராதி என்று நினைக்கிறாயா? அப்படியானால் இந்தக் லெட்டர்ப் படி.”
அதனுடன் ஒரு பழைய கடிதத்தின் படம் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.
அனன்யா அதைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்தாள்.
அதில் தன்னுடைய அப்பாவின் கையெழுத்து இருந்தது.
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
“அப்பா… நீங்க என்னிடம் என்ன மறைக்கிறீங்க?”
அதே நேரத்தில் ஆதித்யாவுக்கும் ஒரு மெசேஜ் வந்தது.
“அனன்யாவை நம்பாதே. அவளுடைய குடும்பம்தான் உன் தந்தையின் வாழ்க்கையை அழித்தது.”
ஆதித்யா அந்தச் செய்தியைப் பார்த்தபடி உறைந்துபோனான்.
இரண்டு இதயங்கள்…
இரண்டு சந்தேகங்கள்…
அவர்களைப் பிரிக்கக் காத்திருக்கும் ஒரு மர்மம்…
அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நம்புவார்களா? அல்லது பல ஆண்டுகளாக மறைக்கப்பட்ட பொய் அவர்களின் காதலை அழித்துவிடுமா?
தொடரும்… ❤️
