மௌனமாக வந்த காதல்

அத்தியாயம் 1 

சென்னை நகரம் வழக்கம்போல பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் அவசரத்தில் சாலையைக் கடக்கும் மக்கள்… போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கித் தவிக்கும் வாகனங்கள்… கையில் காபியுடன் ஓடும் இளைஞர்கள்…

அந்தக் கூட்டத்தில் ஒருத்தி மட்டும் தன் ஸ்கூட்டரை ஓட்டிக்கொண்டு, தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

“கடவுளே… இன்னைக்கு முதல் நாளே லேட்டா போயிட்டா, அந்த HR மேடம் என்னைச் சும்மா விட மாட்டாங்க. ப்ளீஸ், இன்னைக்கு மட்டும் டிராஃபிக் இல்லாம பார்த்துக்கோ!”

அவள்தான் அனன்யா.

புதிய வேலை. புதிய அலுவலகம். புதிய வாழ்க்கை.

அவளுடைய அம்மா எப்போதும் சொல்வது ஒன்று மட்டும்தான்.

“அனு, எந்த இடத்துக்குப் போனாலும் உன் சுயமரியாதையை மட்டும் விட்டுக்கொடுக்காதே.”

அந்த வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டே அவள் அலுவலகத்தை அடைந்தாள்.

ஆனால் அங்கே அவளுக்காகக் காத்திருந்தது ஒரு சின்ன அதிர்ச்சி!

அனன்யா வேகமாக லிஃப்ட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

கதவு மூடப்போகும் நேரத்தில், “Excuse me! ஒரு நிமிஷம்!” என்று கத்திக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள்.

அவசரத்தில் அவள் கையிலிருந்த காபி, லிஃப்ட்டுக்குள் நின்றிருந்த ஒருவனின் வெள்ளைச் சட்டையில் கொட்டியது.

ஒரு நொடி…

அந்த இடமே அமைதியானது.

அனன்யா மெதுவாகத் தலை நிமிர்ந்தாள்.

அவள் முன்னால் நின்றிருந்தவன் உயரமாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் கோபம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

“ஐயோ! சாரி… சாரி சார்! நான் பார்க்கல.”

அவன் தன் சட்டையைப் பார்த்துவிட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

“கண்ணு முன்னாடி என்ன இருக்கு என்று பார்க்கிற பழக்கம் இல்லையா?”

அனன்யாவின் முகம் மாறியது.

“சாரி கேட்டுட்டேன்ல சார்!”

“சாரி சொன்னா சட்டை சுத்தமாகிடுமா?”

“அதுக்கு நான் இப்போ என்ன பண்ண முடியும்? வேண்டும்னா வாஷ் பண்ணிக் கொடுக்கிறேன்!”

அவன் அவளை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்தான்.

“உங்க அலட்சியத்துக்கு இன்னொருத்தர் ஏன் கஷ்டப்படணும்?”

அவ்வளவுதான்.

அனன்யாவுக்குள் இருந்த கோபம் வெடித்தது.

“சார், காபி தெரியாம கொட்டினது ஒரு தப்பு. அதுக்காக என்னை ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி பேசுறது இன்னொரு தப்பு. நான் சாரி சொல்லிட்டேன். அதுக்கு மேல என்ன செய்யணும்?”

அவன் புருவத்தை உயர்த்தினான்.

“ரொம்ப தைரியமா பேசுறீங்க?”

“தேவையான இடத்துல பேசுவேன்!”

லிஃப்ட் கதவு திறந்தது.

அவன் வெளியேறுவதற்கு முன் அவளைப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை சொன்னான்.

“Interesting.”

அனன்யா முகத்தைச் சுளித்தாள்.

“திமிரு பிடிச்சவன்!”

அவன் அதைக் கேட்டானா இல்லையா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அவன் உதட்டில் மட்டும் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றி மறைந்தது.

---

“அனன்யா மேடம், நீங்க வந்துட்டீங்களா? சீக்கிரம் கான்ஃபரன்ஸ் ரூமுக்கு வாங்க. நம்ம புதிய Marketing Manager இன்று ஜாயின் பண்றார்.”

“சரி மேம்!”

அனன்யா தன்னுடைய நோட்புக்கையும் பேனாவையும் எடுத்துக்கொண்டு கான்ஃபரன்ஸ் ரூமுக்குள் நுழைந்தாள்.

அங்கே எல்லோரும் எழுந்து நின்று ஒருவரை வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“Good morning, sir!”

அனன்யா மட்டும் தன் நோட்புக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

“Good morning, everyone.”

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அவளுடைய கைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

அதே குரல்.

அதே கோபமான முகம்.

அதே வெள்ளைச் சட்டை!

அவள் மெதுவாகத் தலை நிமிர்ந்தாள்.

மேடையின் முன்னால் நின்றிருந்தவன் வேறு யாருமில்லை.

லிஃப்ட்டில் காபி கொட்டிய அதே மனிதன்!

“என்னது?! இவரா நம்ம மேனேஜர்?”

அவள் மனதிற்குள் அலறினாள்.

அவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான்.

“I'm Adithya. From today, I'll be handling the Marketing Department. I expect professionalism, punctuality and commitment from everyone.”

அனன்யா மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்.

“பார்த்தாலே தெரிது… இவருக்கு சிரிக்கவே தெரியாது போல!”

“Anyone has anything to say?”

ஆதித்யாவின் பார்வை அறை முழுவதும் சுற்றி வந்து அனன்யாவிடம் நின்றது.

அவளும் அவனைப் பார்த்தாள்.

இருவரின் கண்களும் சந்தித்தன.

அவன் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டான்.

அவனுடைய பார்வையில் ஒரு குறும்புப் புன்னகை.

“Miss… What's your name?”

அனன்யா எழுந்து நின்றாள்.

“அனன்யா, சார்.”

“Good. Miss Ananya, since you seem to have a lot of opinions, I hope your work is as impressive as your words.”

அறையில் சிலர் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டார்கள்.

அனன்யாவின் முகம் சிவந்தது.

“Definitely, sir. என் வேலையைப் பார்த்துட்டு நீங்களே சொல்லுவீங்க.”

“Let's see.”

அவன் அடுத்த கோப்பைத் திறந்தான்.

ஆனால் அனன்யாவின் மனதிற்குள் ஒரே எண்ணம்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

இந்த ஆள்கிட்ட மட்டும் நான் தோற்கவே மாட்டேன்!

---

“அனு! என்னடி இது? முதல் நாளே மேனேஜர்கிட்ட மோதிட்டியா?” என்று பிரியா சிரித்தாள்.

“அவர்தான் ஆரம்பிச்சாரு!”

“சரி சரி… அவரு செம ஹேண்ட்சம் இல்ல?”

அனன்யா தண்ணீரைக் குடித்துக்கொண்டிருந்தவள், அப்படியே பிரியாவைப் பார்த்தாள்.

“என்னது?! அந்தத் திமிர் பிடிச்சவனா?”

“ஆமாண்டி! அந்தக் கண்கள், அந்த ஸ்டைல்…”

“உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா? எனக்கு அவர் முகத்தைப் பார்த்தாலே கோபம் வருது!”

“சரி, சரி. இன்னும் ஒரு வாரத்துல நீயே வேற மாதிரி பேசுவ!”

“பிரியா!”

இருவரும் சிரித்தார்கள்.

ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை.

அனன்யாவின் மேசைக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது.

From: Adithya — Marketing Manager

Subject: Urgent Project Assignment

Miss Ananya,

Please meet me in my cabin at 2 PM regarding the company's most important upcoming project.

I expect you to be prepared.

Regards,

Adithya.

அனன்யா மின்னஞ்சலைப் பார்த்துவிட்டு நாற்காலியில் சாய்ந்தாள்.

“அம்மா முருகா… முதல் நாளே ஆரம்பிச்சிட்டாரே!”

பிரியா அவள் தோளைத் தட்டினாள்.

“ஆல் தி பெஸ்ட், மேடம்!”

“நீ தோழியா இல்ல எதிரியா?”

---

அனன்யா ஆதித்யாவின் கேபின் கதவைத் தட்டினாள்.

“May I come in, sir?”

“Come in.”

அவன் மேசையின் மீது ஒரு கோப்பை வைத்தான்.

“இந்தப் ப்ராஜெக்ட் நம்ம கம்பெனிக்கு ரொம்ப முக்கியமானது. அடுத்த இரண்டு வாரங்களுக்குள் இதற்கான முழுமையான மார்க்கெட்டிங் பிளானைத் தயார் செய்யணும்.”

அனன்யா கோப்பைப் புரட்டிப் பார்த்தாள்.

“சார், இதை நான் செய்யலாமா?”

“நீங்கதான் செய்யப் போறீங்க.”

“ஆனால் நான் இப்போதான் ஜாயின் பண்ணியிருக்கேன்…”

“அதனால்தான் உங்களுக்கு இந்த வாய்ப்பு. உங்க திறமையை நிரூபிக்க இதைவிட நல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது.”

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஏதோ சவால் இருந்தது.

அனன்யா கோப்பை மூடினாள்.

“சரி சார். நான் என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு நல்லா செய்வேன்.”

“எனக்கு உங்களால் முடிந்த அளவு வேண்டாம், Miss Ananya. Best result வேண்டும்.”

அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“கண்டிப்பா கிடைக்கும், சார்.”

அவள் வெளியேறத் திரும்பியபோது, அவன் மீண்டும் அழைத்தான்.

“Ananya.”

அவள் திரும்பினாள்.

“Tell me something. என்னை உங்களுக்குப் பிடிக்கலையா?”

அவள் ஒரு நொடி அதிர்ந்தாள்.

பிறகு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

“சார், உங்களைப் பிடிக்கணும்னு நான் எப்போ சொன்னேன்?”

அவன் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது.

“Fair enough.”

அனன்யா வெளியேறினாள்.

கதவு மூடியதும் ஆதித்யா தன்னுடைய சட்டையில் இருந்த காபிக் கறையைப் பார்த்தான்.

அவன் தனக்குள் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டான்.

“இந்தப் பொண்ணு கொஞ்சம் வித்தியாசம்தான்…”

அவனுக்கே புரியாத ஒரு புதிய ஆர்வம் அவனுக்குள் உருவாகத் தொடங்கியது.

---

அலுவலகத்தில் எல்லோரும் கிளம்பத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

ஆனால் அனன்யா மட்டும் தன் மேசையில் அமர்ந்து ப்ராஜெக்ட் வேலையைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

“இந்த ஒரு மேனேஜருக்காக என் முதல் நாளையே மறக்க முடியாத நாளா ஆக்கிட்டேன்!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

அந்த நேரத்தில் அவளுடைய மொபைல் ஒலித்தது.

அம்மாவிடமிருந்து அழைப்பு.

“அனு, வேலை முடிஞ்சுதாம்மா?”

“இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கு, மா. முடிச்சிட்டு கிளம்பிடுவேன்.”

“சரிம்மா. உடம்பைப் பார்த்துக்கோ.”

“சரி மா. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?”

அம்மாவுடன் பேசி முடித்ததும், அனன்யா தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாது…

அலுவலகத்தின் மறுபுறத்தில் நின்றிருந்த ஆதித்யா அவளுடைய உரையாடலின் கடைசிப் பகுதியைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் போனை வைத்துவிட்டு மீண்டும் வேலையில் மூழ்கியதைப் பார்த்தவன், தன்னுடைய உதவியாளரை அழைத்தான்.

“அந்தப் ப்ராஜெக்ட்டுக்கு அனன்யாவுக்கு தேவையான எல்லா டேட்டாவையும் கொடுத்துடுங்க. அவளுக்கு எந்த உதவியும் தேவைப்பட்டாலும் உடனே செய்யணும்.”

“Sure, sir.”

“ஆனா நான் சொன்னேன்னு அவளுக்குத் தெரிய வேண்டாம்.”

அவன் தன் கேபினுக்குள் சென்றான்.

---

அனன்யா தன்னுடைய வேலையை முடித்துவிட்டு அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

அவளுடைய போனில் ஒரு புதிய மின்னஞ்சல் வந்தது.

From: Adithya

Subject: One More Thing

Miss Ananya,

Tomorrow morning, be in my cabin at 8:30 AM.

We need to discuss something important about your project.

Don't be late.

அனன்யா வானத்தைப் பார்த்தாள்.

“கடவுளே… இவருக்கு வேற ஆளே கிடைக்கலையா?”

அவள் கோபமாகப் போனைப் பையில் வைத்துவிட்டு ஸ்கூட்டரை நோக்கி நடந்தாள்.

ஆனால் அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் இருந்தது.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் இனி வரப்போகும் எல்லா காலைகளிலும், அந்த மனிதனைப் பார்க்கத்தான் அவள் அலுவலகத்திற்கு ஓடப்போகிறாள்.

அது காதலால் என்பதை அவள் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்… ❤️