மௌனமாக வந்த காதல்

அத்தியாயம் 9

 

 

“உன் அப்பாவைக் கொன்ற உண்மையான காரணம் தெரிஞ்சுக்கணும்னா, உன் அம்மாவையே கேள்.”

 

அந்த மெசேஜ்  படித்ததிலிருந்து ஆதித்யாவின் மனம் அமைதியிழந்தது.

 

அவன் போன்னை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றான். லட்சுமி அறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

 

“அம்மா…”

 

அவனுடைய குரலைக் கேட்டதும் லட்சுமி நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

 

“என்னப்பா? ஏன் இவ்வளவு பதற்றமா இருக்க?”

 

ஆதித்யா தன்னுடைய போன்க் காட்டினான்.

 

“இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

 

அந்தச் மெசேஜ் படித்த லட்சுமியின் முகம் வெளிறியது.

 

“ஆதித்யா, இந்த மாதிரி மெசேஜ் நம்பாதே.”

 

“அப்போ உண்மையைச் சொல்லுங்க! அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது? அந்த அக்ரீமெண்ட் அவரோட மரணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன் எல்லாரும் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை மறைக்கிறீங்க?”

 

லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

 

“நான் உனக்காகத்தான் அமைதியா இருந்தேன், ஆதித்யா.”

 

“எனக்காகவா? இல்ல உங்களோட ரகசியம் வெளியே வந்துடுமோன்னா?”

 

அந்தக் கேள்வி லட்சுமியை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.

 

“என்ன பேசுற, ஆதித்யா?”

 

“நான் உங்களைச் சந்தேகப்பட விரும்பலம்மா. ஆனா உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.”

 

லட்சுமி அவனுடைய கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார் 

 

“உன் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி எங்க குடும்பத்துல பெரிய பிரச்சினை நடந்தது. அந்தப் பிரச்சினைக்கு ரவியும் காரணம்னு எல்லாரும் நினைச்சாங்க. ஆனா உண்மையிலேயே…”

 

அவள் பேசுவதை நிறுத்தினாள்.

 

“உண்மையிலேயே என்னம்மா?”

 

“அந்தப் பிரச்சினையை ஆரம்பிச்சது நம்ம குடும்பத்துக்குள்ள இருந்த ஒருத்தர்தான்!”

 

ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

 

“யாரும்மா அவர்?”

 

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

 

“அம்மா, யாருன்னு சொல்லுங்க!”

 

“இப்போ நான் பெயரைச் சொன்னா, நீ என்னை வெறுத்துடுவ.”

 

ஆதித்யா அவளுடைய கைகளை விடுவித்தான்.

 

“உண்மையை மறைக்கிறவங்களைத்தான் நான் வெறுப்பேன், அம்மா. உண்மையைச் சொல்றவங்களை இல்லை.”

 

லட்சுமி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டார்

 

ஆனால் அவள் சொல்ல நினைத்த அந்தப் பெயர், அவளுடைய உதடுகளைத் தாண்டவே இல்லை.

 

அனன்யாவின் அலுவலகம்

 

அனன்யா தன்னுடைய வேலையில் கவனம் செலுத்த முயன்றாள். ஆனால் ஆதித்யாவின் முகத்தில் தெரிந்த கவலை அவளுடைய மனதை விட்டு அகலவில்லை.

 

அப்போது பிரியா அவளருகில் வந்தாள்.

 

“அனன்யா, என்னடி ஆச்சு? நீ சரியாவே இல்லை.”

 

“ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கு நடந்த சம்பவத்துக்கும் எங்க குடும்பத்துக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருக்கு, பிரியா. ஆனா என்ன தொடர்புன்னு யாரும் தெளிவா சொல்ல மாட்டேங்கிறாங்க.”

 

பிரியா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

 

பிறகு தன்னுடைய கைப்பையிலிருந்து ஒரு பேப்பர் எடுத்தாள்.

 

“இதைக் காட்டத்தான் வந்தேன்.”

 

அனன்யா அந்தத் பேப்பர் வாங்கிப் பார்த்தாள்.

 

அது பழைய அக்ரீமெண்ட் நகல். அதில் ரவி, ஆதித்யாவின் அப்பா, சேகர் ஆகியோரின் பெயர்கள் இருந்தன.

 

ஆனால் கடைசிப் பகுதியில் புதிதாக ஒரு கையெழுத்து இருந்தது.

 

அனன்யா அந்தக் கையெழுத்தைப் பார்த்ததும் திகைத்துப்போனாள்.

 

“பிரியா… இந்தக் கையெழுத்து…”

 

“யாரோட கையெழுத்து?”

 

“எங்க அப்பாவோடது கிடையாது. ஆனா இந்தக் கையெழுத்தை நான் எங்கயோ பார்த்திருக்கேன்.”

 

அவள் மீண்டும் மீண்டும் அந்தத் பேப்பர் பார்த்தாள்.

 

திடீரென்று அவளுக்கு நினைவு வந்தது.

 

“இது… ஆதித்யாவோட அம்மா லட்சுமியோட கையெழுத்து!”

 

பிரியா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

“அப்படின்னா, இந்த அக்ரீமெண்ட்ல அவங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கா?”

 

அனன்யா பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.

 

அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்விதான் எழுந்தது.

 

லட்சுமி உண்மையை மறைக்கிறாரா? அல்லது யாரையாவது காப்பாற்ற முயற்சி செய்கிறாரா?

 

ஆதித்யாவும் அனன்யாவும்

 

அனன்யா ஆதித்யாவைச் சந்தித்தாள். அவளிடம் இருந்த பேப்பர் அவனிடம் கொடுத்தாள்.

 

அவன் அதைப் பார்த்ததும் முகம் மாறியது.

 

“இந்தக் கையெழுத்து அம்மாவோடதுதான்.”

 

“ஆதித்யா, இதைப் பார்த்து மட்டும் அவங்களைத் தப்பானவங்கன்னு நினைக்காதீங்க. ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கலாம்.”

 

“நான் என்ன நினைக்கணும்னே தெரியல, அனன்யா. என் அப்பாவைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். ஆனா ஒவ்வொரு ஆதாரமும் என் குடும்பத்தையே சந்தேகப்பட வைக்குது.”

 

அவனுடைய குரலில் இருந்த வலியை அனன்யாவால் உணர முடிந்தது.

 

“எல்லாரும் உங்களை ஏமாத்துறாங்கன்னு நினைக்காதீங்க. நாம உண்மையைக் கண்டுபிடிப்போம்.”

 

ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.

 

“எல்லாரும் என்னைவிட்டு விலகினாலும், நீ என் பக்கத்துல இருப்பியா?”

 

அனன்யாவின் கண்கள் கலங்கின.

 

“நான் உங்க பக்கத்துல இருக்கிறதுக்கு நீங்க யாருன்னு தெரிஞ்சிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, ஆதித்யா. உங்க மனசு எனக்குத் தெரியும். அது போதும்.”

 

அவளுடைய வார்த்தைகள் ஆதித்யாவின் மனதில் இருந்த பாரத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்தன.

 

அவன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

 

“நான் உன்னை விரும்புறேன், அனன்யா. ஆனா இந்தக் குடும்பப் பிரச்சினை உன்னைப் பாதிக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

 

அனன்யா மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.

 

“எனக்கும் உங்களைப் பிடிச்சிருக்கு. ஆனா நம்ம காதலுக்கு முன்னாடி உண்மை வரணும். அந்த உண்மையை நாம சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்.”

 

ஆதித்யா அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

 

இருவருக்கும் இடையே இருந்த மௌனம், இப்போது காதலாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

 

ஆனால் அந்தக் காதலைச் சோதிக்க ஒரு பெரிய உண்மை காத்திருந்தது.

 

 

பழைய கட்டிடத்தில் சேகர் தனியாக அமர்ந்திருந்தார்.

 

அவருக்கு முன்னால் இரண்டு ஃபைல்களை இருந்தன.

 

ஒன்றில் பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் உண்மையான டாக்குமெண்ட் இருந்தன.

 

மற்றொன்றில் ஆதித்யாவின் அப்பாவின் மரணம் தொடர்பான விவரங்கள் இருந்தன.

 

சேகர் முதல் ஃபைல்களை திறந்தார்.

 

“ரவி எந்தத் தவறும் செய்யல. ஆனா அவரைத் தவறு செய்தவராகக் காட்டினது யார்?”

 

அவர் இரண்டாவது ஃபைல்களை திறந்தார்.

 

அதில் ஒரு பழைய லெட்டர் இருந்தது.

 

அந்தக் லெட்டரை தைப் படித்ததும் சேகரின் கண்கள் கலங்கின.

 

“நான் இந்த உண்மையை அப்பவே சொல்லியிருக்கணும்…”

 

அப்போது அவருடைய போன் ஒலித்தது.

 

அழைத்தவர் யார் என்று பார்த்ததும் அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

 

“நீங்களா? இத்தனை வருஷத்துக்குப் பிறகு எதுக்கு என்னைத் தொடர்பு கொள்றீங்க?”

 

மறுமுனையில் இருந்தவர் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சேகர் எழுந்து நின்றார்.

 

“என்ன சொல்றீங்க? அந்தக் லெட்டர் இன்னும் உங்ககிட்டதான் இருக்கா?”

 

சில நொடிகள் அமைதி.

 

பிறகு சேகர் பதற்றத்துடன் பேசினார்.

 

“அந்தக் லெட்டர் ஆதித்யா கையில கிடைச்சா, எல்லாமே தெரிஞ்சிடும்!”

 

அவர் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு ஃபைல்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்.

 

எதிர்பாராத சந்திப்பு

 

லட்சுமி வீட்டில் தனியாக இருந்தபோது கதவு தட்டப்பட்டது.

 

அவள் கதவைத் திறந்தநர்

 

வாசலில் சேகர் நின்றிருந்தார்.

 

அவரைப் பார்த்ததும் லட்சுமி அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

 

“சேகர்… நீங்களா?”

 

“ஆமாம், லட்சுமி. இனிமேல் என்னால அமைதியா இருக்க முடியாது.”

 

“இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இப்போ எதுக்கு வந்திருக்கீங்க?”

 

சேகர் அவளை நேராகப் பார்த்தார்.

 

“ஆதித்யாவுக்கு உண்மை தெரியணும்.”

 

லட்சுமி பதற்றத்துடன் கதவை மூட முயன்றார்!

 

“வேண்டாம், சேகர்! அந்த உண்மை வெளியே வந்தா என் மகனோட வாழ்க்கையே மாறிடும்!”

 

“உண்மையை மறைச்சதாலதான் அவனோட வாழ்க்கை இவ்வளவு நாள் குழப்பத்துல இருக்கு.”

 

லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

 

“நான் செய்தது தப்புதான். ஆனா என் மகனை இழக்க நான் தயாரா இல்லை.”

 

சேகர் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தார்.

 

“அப்படின்னா, அந்த இரவு நடந்ததை ஆதித்யாவிடம் நீயே சொல்லு.”

 

லட்சுமி நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

 

“அந்த இரவு நடந்ததைப் பற்றி உங்களுக்கு எல்லாமே தெரியுமா?”

 

“எனக்கு எல்லாமே தெரியும், லட்சுமி. ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் இன்னும் புரியல…”

 

“என்ன?”

 

சேகர் அவளுக்கு அருகில் வந்து மெதுவாகக் கேட்டார்.

 

“ஆதித்யாவோட அப்பாவைக் காப்பாற்ற உனக்கு வாய்ப்பு இருந்தும், ஏன் நீ அவரைக் காப்பாற்றல?”

 

லட்சுமி அதிர்ச்சியில் பின்னால் நகர்ந்தார் 

 

அதே நேரத்தில், அறைக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஆதித்யா அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டான்.

 

அவன் கதவைத் திறந்தான்.

 

“அம்மா…”

 

லட்சுமி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

 

ஆதித்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது.

 

“என் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது? அவரைக் காப்பாற்ற உங்களுக்கு வாய்ப்பு இருந்தும் ஏன் காப்பாற்றலன்னு சேகர் கேட்கிறாரே… அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

 

லட்சுமியால் ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியவில்லை.

 

சேகர் தலையைக் குனிந்தார்.

 

ஆதித்யா மீண்டும் கேட்டான்.

 

“அம்மா… என் அப்பாவோட மரணத்துக்கு நீங்களும் காரணமா?”

 

லட்சுமி அழுதுகொண்டே அவனைப் பார்த்தாள்.

 

பிறகு அவள் சொன்ன ஒரே வார்த்தை…

 

“ஆமாம்…”

 

ஆதித்யாவின் உலகமே அந்த நொடியில் உடைந்துபோனது.

 

தொடரும்❤️