அத்தியாயம் — 19
“என்ன சொல்றீங்க அத்தை? என் அம்மாதான் ஆதித்யாவை உங்க கையில் கொடுத்தாங்களா?”
அனன்யாவின் குரல் நடுங்கியது.
லட்சுமி அவளைப் பார்த்தாள்.
“ஆமாம் அனன்யா… உன் அம்மா அந்த மருத்துவமனையில் இருந்தாங்க. அப்போ அவங்க எனக்கு ரொம்ப உதவி செஞ்சாங்க.”
“ஆனா எதுக்கு இதை இத்தனை வருஷமா யாருமே சொல்லல?”
ஆதித்யா கோபத்துடன் கேட்டான்.
லட்சுமி அவனுடைய கைகளைப் பிடித்தாள்.
“உண்மையைச் சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஆனா உன் அப்பா என்னைத் தடுத்தார். உன் வாழ்க்கையில் எந்தப் பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாதுன்னு அவர் பயந்தார்.”
“அப்படின்னா என் பிறப்பைப் பற்றிய உண்மை என்ன?”
லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் அந்த டாக்குமெண்ட் மீண்டும் பார்த்தாள்.
“எனக்குத் தெரிஞ்சது அவ்வளவுதான். முழு உண்மையும் உன் அனன்யாவின் அம்மாவுக்குத்தான் தெரியும்.”
அனன்யா உடனே தன் அம்மாவுக்கு அழைத்தாள்.
பலமுறை அழைத்தும் அழைப்பை யாரும் எடுக்கவில்லை.
“அம்மா ஏன் போன்யை எடுக்க மாட்டேங்கிறாங்க?” என்று அவள் பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.
அப்போது பிரியா ஓடிவந்து ஒரு செய்தியைக் காட்டினாள்.
“அனன்யா… உங்க வீட்டுக்கு யாரோ வந்திருக்காங்க. உங்க அம்மாவைத் தேடி விசாரிச்சிருக்காங்க.”
“யாரு?”
“அது தெரியல. ஆனா உங்க அம்மா வீட்டில் இல்லைன்னு பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க சொல்லியிருக்காங்க.”
அனன்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“ஆதித்யா… என் அம்மாவுக்கு ஏதாவது ஆகிடுச்சோ?”
“பயப்படாதே. நாம உடனே போய் பார்க்கலாம்.”
---
அனன்யாவின் வீட்டிற்குச் சென்றபோது கதவு திறந்திருந்தது.
வீட்டிற்குள் பொருட்கள் கலைந்து கிடந்தன. அலமாரி திறக்கப்பட்டிருந்தது. டேபிள்யின் மீது இருந்த சில பழைய புகைப்படங்களும் காணாமல் போயிருந்தன.
“அம்மா…” என்று அனன்யா அழைத்தாள்.
பதில் இல்லை.
அப்போது சமையலறை மேசையின் கீழே ஒரு சிறிய காகிதம் கிடந்தது.
அனன்யா அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் அவளுடைய அம்மாவின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“அனன்யா… ஆதித்யாவை நம்பு. ஆனால் அவனுடைய பிறப்பைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் முன், ரவியிடம் ஒரு கேள்வி கேள்.”
“அப்பாவிடமா?” என்று அனன்யா குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.
ஆதித்யா அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்தான்.
“என்ன கேள்வி?”
அனன்யா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“அப்பா… உங்களுக்கு ஆதித்யாவோட பிறப்பு பற்றித் தெரியுமா?”
---
ரவி வீட்டிற்கு வந்ததும், அனன்யா அந்தக் காகிதத்தைக் காட்டினாள்.
அதைப் பார்த்த ரவியின் முகம் மாறியது.
“இந்தக் லெட்டர் உனக்கு எங்க கிடைச்சது?”
“வீட்டில்தான் அப்பா. அம்மா எங்க இருக்காங்க? ஆதித்யாவோட பிறப்பு பற்றிய உண்மை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு ஆதித்யாவைப் பார்த்தார்.
“உன் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி என்னிடம் ஒரு சத்தியம் வாங்கினார். உன் பிறப்பைப் பற்றிய உண்மையை யாரிடமும் சொல்லக் கூடாதுன்னு.”
“எதுக்காக?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
“ஏன்னா… உன் பிறப்பின் உண்மை வெளியே வந்தால் இரண்டு குடும்பங்களும் அழிந்துவிடும்னு அவர் நினைத்தார்.”
“அப்போ நான் யாருடைய மகன்?”
ரவி அவனை நேராகப் பார்த்தார்.
“நீ யாருடைய மகனாக இருந்தாலும், உன்னை வளர்த்தவர்களின் அன்பு பொய்யாகிவிடாது. ஆனா உன் பிறப்பைப் பற்றிய டாக்குமெண்ட்த்தில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் மறைக்கப்பட்டிருக்கு.”
“அது என்ன?”
ரவி பதில் சொல்லாமல் பழைய அலமாரியிலிருந்து ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்தார்.
அந்தப் புகைப்படத்தில் ஆதித்யாவின் அப்பா, ரவி, லட்சுமி மற்றும் அனன்யாவின் அம்மா இருந்தார்கள்.
புகைப்படத்தின் பின்னால் ஒரு வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“இரண்டு குழந்தைகள்… ஒரு ரகசியம்… உண்மையை அறிந்தால் ஒருவரின் வாழ்க்கை மாறும்.”
அந்த வாசகத்தைப் படித்த ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அப்போது ரவியின் போன்க்கு அழைப்பு வந்தது.
அழைப்பை எடுத்ததும் மறுமுனையில் ஒரு பெண்ணின் அழுகுரல் கேட்டது.
“ரவி… நான் இனிமேல் உண்மையை மறைக்க முடியாது. ஆதித்யாவிடம் எல்லாத்தையும் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”
ரவி அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார்.
“நீ எங்கே இருக்க?”
அந்தப் பெண் பதில் சொல்வதற்குள் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அனன்யா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.
“அப்பா… யார் பேசினது?”
ரவி மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தார்.
“ஆதித்யாவோட பிறப்பின் ரகசியத்தை அறிந்த ஒரே சாட்சி… உன் அம்மாதான்!”
ஆதித்யா அமைதியாக நின்றான்.
அவனுடைய மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி.
தன்னைப் பெற்றவர்கள் யார்?
அவனைச் சுற்றி நடக்கும் இந்தச் சதியில் உண்மையான குற்றவாளி யார்?
அதற்கான பதில் கிடைக்குமா?
தொடரும்… ❤️
