அத்தியாயம் — 20
“அப்பா… அம்மா எங்கே இருக்காங்கன்னு சொல்லுங்க. அவங்களுக்கு என்ன ஆச்சு?”
அனன்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது.
ரவி அவளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.
“பயப்படாதே அனன்யா. அவங்க நம்மகிட்ட பேசினாங்கல்ல… அவங்களுக்கு எதுவும் ஆகாது.”
“அப்படின்னா ஏன் வீட்டுக்கு வரல? ஏன் இப்படி ரகசியமா பேசுறாங்க?”
ரவி பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார்.
ஆதித்யா அவருக்கு அருகில் வந்தான்.
“மாமா… என்னைப் பற்றிய உண்மை என்னவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனா அனன்யாவின் அம்மாவுக்கு எந்த ஆபத்தும் வரக்கூடாது. அவங்க எங்கே இருக்காங்கன்னு மட்டும் சொல்லுங்க.”
ரவி அவனைப் பார்த்தார்.
“உன் அப்பா இறந்த நாளுக்கு முன்னாடி நடந்த ஒரு விஷயத்தை உனக்குச் சொல்லணும்.”
---
பல வருடங்களுக்கு முன்பு…
ஆதித்யாவின் அப்பா ஒரு முக்கியமான உண்மையைக் கண்டுபிடித்திருந்தார். குடும்பத்தின் சொத்து மற்றும் பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் நடந்த மோசடியை மட்டும் இல்லாமல், மருத்துவமனையில் குழந்தைகள் பிறந்த நாளில் நடந்த குழப்பத்தையும் அவர் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அந்த விசாரணையில் ரவியும் அனன்யாவின் அம்மாவும் அவருக்கு உதவி செய்தார்கள்.
ஆனால் அவருடைய தம்பி சுரேஷுக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்ததும், அவர் அனைவரையும் மிரட்டத் தொடங்கினார்.
அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு ஆதித்யாவின் அப்பா ஒரு டாக்குமெண்ட்த்தை ரவியிடம் கொடுத்திருந்தார்.
“இந்த டாக்குமெண்ட்த்தை சரியான நேரம் வரும்வரை பாதுகாத்து வைங்க. என் மகனுக்கு உண்மை தெரிய வேண்டிய நாள் வரும்,” என்று சொல்லியிருந்தார்.
---
“அந்த டாக்குமெண்ட் இப்போ எங்கே இருக்கு அப்பா?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
ரவி சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு பழைய அலமாரியைத் திறந்தார்.
அதிலிருந்த ஒரு சிறிய உறையை எடுத்துக் கொடுத்தார்.
ஆதித்யா அதைத் திறந்தான்.
உள்ளே மருத்துவமனையின் பிறப்புப் பதிவு நகலும், ஒரு பழைய புகைப்படமும் இருந்தன.
அந்தப் புகைப்படத்தில் இரண்டு பெண்கள் குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்கள்.
ஒருவர் லட்சுமி.
மற்றொருவர் அனன்யாவின் அம்மா.
புகைப்படத்தின் பின்னால் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகம் ஆதித்யாவை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.
“உண்மையான பெற்றோரின் பெயர் தெரிந்தால், இந்தக் குடும்பத்தில் மீண்டும் பிரிவு ஏற்படும்.”
“அப்படின்னா என் பிறப்பைப் பற்றிய உண்மையை யாரோ திட்டமிட்டு மறைச்சிருக்காங்க!” என்று ஆதித்யா கோபமாகக் கூறினான்.
அப்போது பிரியா அந்த ஆவணத்தை உன்னிப்பாகப் பார்த்தாள்.
“ஒரு நிமிஷம்… இந்தப் பதிவில் இருக்கிற குழந்தையின் அடையாள எண், நீங்க முன்னாடி கண்டுபிடித்த புகைப்படத்திலிருந்த எண்ணோடு பொருந்துது.”
அனைவரும் அவளைப் பார்த்தார்கள்.
“அப்படின்னா இது உண்மையான பதிவு என்று சொல்ல முடியுமா?” என்று அனன்யா கேட்டாள்.
“முழுமையாக உறுதி செய்ய முடியாது. ஆனா இதை மறைத்தவர்கள் யாருன்னு கண்டுபிடிக்க இந்தப் பதிவு உதவும்,” என்றாள் பிரியா.
---
அப்போது ஆதித்யாவின் போன் ஒலித்தது.
அழைத்தது தெரியாத எண்.
“யார் பேசுறது?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
மறுமுனையில் ஒரு ஆண் குரல் கேட்டது.
“உன் அப்பா தேடிய உண்மை இப்போ உன் கையில இருக்கு. ஆனா அந்த டாக்குமெண்ட்த்தைப் பார்த்தால் உன் வாழ்க்கையே மாறிடும்.”
“நீ யாரு? என் அம்மா எங்கே இருக்காங்க?”
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு அந்தக் குரல் மெதுவாகச் சொன்னது.
“உன் அம்மா பாதுகாப்பாக இருக்கணும்னா, அந்த டாக்குமெண்ட் த்தை யாரிடமும் காட்டாதே.”
“என் அம்மாவைத் தொட்டுப் பார்த்தா உன்னை சும்மா விடமாட்டேன்!”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அனன்யா ஆதித்யாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“நீங்க கோபப்படாதீங்க. நாம காவல்துறையிடம் சொல்லலாம்.”
அப்போது ரவி திடீரென்று ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர்ந்தார்.
“ஆதித்யா… அந்தக் குரல் எனக்குப் பழக்கமான மாதிரி இருக்கு.”
“யாருடைய குரல் அப்பா?”
ரவி தயக்கத்துடன் பதிலளித்தார்.
“அது… உன் அப்பாவோட பழைய நண்பன் விக்ரமின் அப்பாவுடைய குரல் மாதிரி இருந்தது.”
விக்ரம் அதிர்ச்சியுடன் எழுந்தான்.
“என்ன சொல்றீங்க? என் அப்பாவா?”
அப்போது விக்ரமின் போன்க்கு ஒரு புகைப்படம் வந்தது.
அதில் அனன்யாவின் அம்மா ஒரு பழைய வீட்டின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்.
அந்தப் புகைப்படத்தின் கீழே ஒரு வரி மட்டும் இருந்தது.
“உண்மையை அறிய விரும்பினால், விக்ரமின் அப்பாவிடம் கேள்.”
விக்ரம் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.
“என் அப்பா இந்த விஷயத்தில் சம்பந்தப்பட்டிருக்காரா?”
ஆதித்யா அவனைப் பார்த்தான்.
“நண்பா… இப்போ நம்ம சந்தேகப்பட வேண்டியது ஒருவரை மட்டும் இல்ல. உண்மை தெரிந்தும் மறைக்கிற எல்லாரையும் தான்.”
அதே நேரத்தில், காவல்துறையிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது.
சுரேஷிடம் விசாரணை நடத்தியபோது, அவர் ஒரு புதிய பெயரைச் சொல்லியிருந்தார்.
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் ஆதித்யாவின் முகம் மாறியது.
அது அவனுடைய சொந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் பெயர்!
தொடரும்… ❤️
