அத்தியாயம் — 18
“அம்மா… என் பிறப்பைப் பற்றிய உண்மைன்னு சொன்னீங்களே… அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”
ஆதித்யாவின் குரலில் குழப்பமும் வலியும் கலந்திருந்தது.
லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது.
“ஆதித்யா… இத்தனை வருஷமா உன்கிட்ட ஒரு உண்மையை மறைச்சிருக்கேன். அதைச் சொல்ல எனக்கு தைரியம் வரல.”
“என்ன உண்மை அம்மா? நான் உங்க மகன் இல்லையா?”
அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் லட்சுமி உடைந்து அழுதாள்.
“அப்படியெல்லாம் சொல்லாதடா! நீ என் மகன்தான். ஆனா…”
அவள் சொல்ல வந்ததை முடிக்க முடியாமல் அமைதியானாள்.
அனன்யா மெதுவாக ஆதித்யாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“எதுவாக இருந்தாலும் நாம சேர்ந்து தெரிஞ்சுக்கலாம். நீங்க மனசைத் தளர விடாதீங்க.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய கைப்பிடிப்பு அவனுக்குக் கொஞ்சம் தைரியத்தைக் கொடுத்தது.
---
லட்சுமி கொடுத்த சாவியை எடுத்துக்கொண்டு அனைவரும் பழைய வீட்டிற்குச் சென்றார்கள்.
வீட்டின் பின்புறம் இருந்த சிறிய அறையில், மரத்தால் செய்யப்பட்ட பழைய பெட்டி ஒன்று இருந்தது. அதன் மீது தூசி படிந்திருந்தது.
ஆதித்யா சாவியைப் பூட்டில் செலுத்தினான்.
பெட்டி திறந்ததும், அதற்குள் சில லெட்டர் , பழைய புகைப்படம், மருத்துவமனை டாக்குமெண்ட் மற்றும் ஒரு சிறிய துணிப்பை இருந்தன.
அவன் முதலில் லெட்டர் எடுத்தான்.
அதில் அவனுடைய அப்பாவின் கையெழுத்து இருந்தது.
“என் அன்பு மகன் ஆதித்யாவுக்கு…
இந்தக் லெட்டர் நீ படிக்கும் நேரத்தில், உன் வாழ்க்கையில் பல கேள்விகள் எழுந்திருக்கும். உன் பிறப்பைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய கடமை எனக்கு இருக்கிறது.
நீ என் உயிருக்கு உயிரான மகன். ஆனால் உன் பிறப்பின் பின்னால் ஒரு பெரிய ரகசியம் இருக்கிறது.
அந்த ரகசியத்தை அறிந்த பிறகு, உன் அம்மாவைக் குறை சொல்லாதே.
உண்மையை மறைத்தது அவளுடைய தவறு இல்லை. அவளை அந்த நிலைக்குத் தள்ளியவர்கள் வேறு.
இந்த டாக்குமெண்ட்ப் படி. அப்போதுதான் உனக்குப் புரியும்.
அன்புடன்,
உன் அப்பா.”
லெட்டர்ப் படித்த ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்.
“அம்மா… என்ன இது? ஏன் அப்பா இப்படியெல்லாம் எழுதியிருக்கார்?”
லட்சுமி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அந்த மருத்துவமனை டாக்குமெண்ட் எடுத்தாள்.
“ஆதித்யா… நீ பிறந்த மருத்துவமனையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் உன் வாழ்க்கையையே மாற்றியிருக்கு.”
“என்ன சம்பவம்?”
“நீ பிறந்த அதே நாளில்… இன்னொரு குழந்தையும் பிறந்தது. அந்தக் குழந்தையின் குடும்பத்துக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கு.”
அங்கிருந்த அனைவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தார்கள்.
அனன்யா மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“அந்த இன்னொரு குழந்தை யாரு?”
லட்சுமி பதில் சொல்லாமல், அந்தப் புகைப்படத்தை ஆதித்யாவிடம் கொடுத்தாள்.
புகைப்படத்தில் இரண்டு குழந்தைகள் தொட்டிலில் படுத்திருந்தன. அருகில் ஆதித்யாவின் அப்பாவும், ராகவனும் நின்றிருந்தார்கள்.
புகைப்படத்தின் பின்னால் ஒரு பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“ஆதித்யா — குழந்தை எண் 27.”
அதற்குக் கீழே இன்னொரு பெயர்.
“குழந்தை எண் 28 — ரகசியமாக மாற்றப்பட்டது.”
“குழந்தை மாற்றப்பட்டதா?” என்று விக்ரம் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான்.
ஆதித்யாவின் முகம் வெளிறியது.
“அப்படின்னா… நான் யாரோட குழந்தை?”
லட்சுமி அவன் கைகளைப் பிடித்தாள்.
“நீ என் குழந்தைதான். ஆனா உன் உண்மையான பிறப்பைப் பற்றிய முழு விவரமும் இந்த டாக்குமெண்ட்த்தில் இருக்கு.”
அவள் அந்த டாக்குமெண்ட்த்தின் கடைசிப் பக்கத்தைக் காட்டினாள்.
அதில் இரண்டு குழந்தைகளின் பெயர்களும், பெற்றோரின் விவரங்களும் இருந்தன. ஆனால் ஒரு பெயர் மட்டும் கருப்பு மையால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
அதைப் பார்த்த ஆதித்யா திகைத்தான்.
“இந்தப் பெயரை யார் மறைச்சது?”
அப்போது ராகவன் அந்த டாக்குமெண்ட்த்தைப் பார்த்துவிட்டு பதற்றமடைந்தார்.
“இந்தக் கையெழுத்து… எனக்குத் தெரியும்!”
“யாருடைய கையெழுத்து?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
ராகவன் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“சுரேஷோடது இல்லை… இதை மறைத்தது உங்க அப்பாவோட நம்பிக்கைக்குரிய இன்னொரு நபர்.”
அந்த நேரத்தில் ஆதித்யாவின் போன்க்கு ஒரு செய்தி வந்தது.
அதில் ஒரே ஒரு வரி மட்டும் இருந்தது.
“உன் பிறப்பின் ரகசியத்தைத் தேடாதே… அடுத்ததாக உன் காதலியின் குடும்பம் பாதிக்கப்படும்!”
அந்தச் செய்தியைப் பார்த்த ஆதித்யா கோபத்தில் போன்யை இறுகப் பிடித்தான்.
அனன்யா அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
“என்னாச்சு ஆதித்யா?”
அவன் போன்யை அவளிடம் கொடுத்தான்.
செய்தியைப் படித்ததும் அனன்யாவின் முகம் மாறியது.
“நம்மை இன்னும் யாரோ கவனிச்சுக்கிட்டிருக்காங்க…”
அப்போது லட்சுமி திடீரென்று ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர்ந்தாள்.
“ஆதித்யா… அந்தக் குழந்தை மாற்றப்பட்ட நாளில் மருத்துவமனையில் இருந்த ஒரே நபர் சுரேஷ் மட்டும் இல்லை.”
“வேற யார் இருந்தாங்க அம்மா?”
லட்சுமி நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்.
“அந்த நாளில் உன்னை என் கையில் கொடுத்தது… அனன்யாவோட அம்மாதான்!”
அறையில் இருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர்.
அனன்யா ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.
“என்ன… என் அம்மாவா?”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
இத்தனை நாள் இரு குடும்பங்களையும் பிரித்த ரகசியம், இப்போது அவர்களுடைய பிறப்பையும் காதலையும் ஒன்றாகச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.
தொடரும்… ❤️
