அத்தியாயம் — 16
ராகவனின் அலுவலகம்
“அதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்துக்கிட்டிருக்கேன்.”
அந்த மனிதரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ராகவன் அமைதியாக நின்றார்.
“இத்தனை வருஷமா இந்த உண்மையை மறைச்சு வச்சது போதும். ஆதித்யாவுக்கும் அனன்யாவுக்கும் எந்தப் பாவமும் இல்லை. அவங்களை ஏன் இந்தப் பிரச்சினைக்குள் இழுக்கிறீங்க?”
“நீங்க இன்னும் பழைய ராகவனாகவே இருக்கீங்க. நம்ம ரகசியம் வெளியே வந்தா, நம்ம வாழ்க்கை என்ன ஆகும்னு யோசிச்சுப் பாருங்க.”
“நான் செய்த தப்புக்கு ஆதித்யாவைத் தண்டிக்க முடியாது.”
அந்த மனிதர் டேபிள்யைத் தட்டினார்.
“அப்படின்னா அந்த டாக்குமெண்ட் எங்கே மறைச்சு வச்சிருக்கீங்கன்னு சொல்லுங்க!”
ராகவன் அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தார்.
“எந்த அக்ரீமெண்ட் ?”
“ஆதித்யாவின் அப்பா உங்களிடம் கொடுத்த கடைசி அக்ரீமெண்ட்!”
ராகவன் பதில் சொல்லாமல் தலையைக் குனிந்தார்.
அந்த மனிதர் கோபத்துடன் வெளியேறினார்.
அவர் சென்றதும் ராகவன் தன்னுடைய அலமாரியைத் திறந்து ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுத்தார்.
அதற்குள் பழைய சாவி ஒன்றும் ஒரு லெட்டர்மும் இருந்தன.
“இனிமேல் இந்த உண்மையை மறைக்கக் கூடாது…”
அனன்யாவின் அலுவலகம்
அனன்யா தன்னுடைய வேலையில் கவனம் செலுத்த முயன்றாள். ஆனால் ராகவனைப் பற்றிக் கிடைத்த தகவல்கள் அவளுடைய மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தன.
அப்போது பிரியா அவளருகில் வந்தாள்.
“அனன்யா, முருகன் மறுபடியும் என்னைத் தொடர்புகொண்டார்.”
“என்ன சொன்னார்?”
“அந்தப் பழைய நிறுவனத்தின் டாக்குமெண்ட்களைப் பாதுகாத்து வைக்கிற அறையில் இன்னும் சில பதிவுகள் இருக்குமாம்.”
“அதை நாம எப்படிப் பார்க்கிறது?”
“அந்த அறைக்கான சாவி ராகவன்கிட்ட இருந்ததாம். அவர் மட்டும்தான் அந்த அறையைத் திறக்க முடியும்.”
அனன்யா யோசனையில் ஆழ்ந்தாள்.
“அப்படின்னா ராகவன்தான் நமக்குத் தேவையான பதிலைத் தர முடியும்.”
“ஆனா அவர் நமக்கு உண்மையைச் சொல்வாரா?”
அனன்யா உறுதியுடன் பதிலளித்தாள்.
“சொல்ல வைக்கணும், பிரியா. எங்க அப்பா இத்தனை வருஷம் அனுபவிச்ச அவமானத்துக்கு ஒரு முடிவு வரணும்.”
ஆதித்யாவும் விக்ரமும்
ஆதித்யா விக்ரமைச் சந்தித்தான்.
“விக்ரம், உன் அப்பா எழுதிய லெட்டர்ல இன்னும் ஏதாவது இருக்கா?”
“இல்லை. ஆனா அந்த லெட்டர் உறைக்குள்ள ஒரு சிறிய குறிப்பு இருந்தது. அதை உன்கிட்ட காட்ட மறந்துட்டேன்.”
விக்ரம் தன்னுடைய போன்யிலிருந்து ஒரு காகிதத்தை எடுத்தான்.
அதில் ஒரு பழைய நிறுவனத்தின் பெயரும் அறை எண்ணும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
ஆதித்யா அதைப் பார்த்தான்.
“இது நம்ம பழைய நிறுவனத்தோட டாக்குமெண்ட் அறைதானே?”
“ஆமாம். என் அப்பா அந்த இடத்துக்குப் போகச் சொல்லியிருக்கார்னு நினைக்கிறேன்.”
“அப்படின்னா நாம அங்கே போகலாம்.”
விக்ரம் தயங்கினான்.
“ஆதித்யா, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும்.”
“என்ன?”
“என் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி என்னிடம் ஒரு பெயரைச் சொன்னார். அந்தப் பெயர் ராகவன்.”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“அப்படின்னா ராகவனுக்கும் உன் அப்பாவுக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்கா?”
“ஆமாம். ஆனா என்ன தொடர்புன்னு எனக்குத் தெரியாது.”
ஆதித்யா உடனே முடிவு செய்தான்.
“இனிமேல் யாரையும் கண்மூடித்தனமா நம்பக்கூடாது. ஆதாரத்தை மட்டும் நம்புவோம்.”
லட்சுமியின் மனக்கவலை
லட்சுமி வீட்டில் பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அதில் ஆதித்யாவின் அப்பாவுடன் ராகவன் நின்றிருந்த புகைப்படமும் இருந்தது.
அவள் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.
“நீங்க ஏன் அந்த உண்மையை என்னிடம் மறைச்சீங்க?”
அப்போது அவளுடைய போன் ஒலித்தது.
அழைத்தவர் ராகவன்.
“லட்சுமி, உங்களிடம் முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.”
“என்ன விஷயம், ராகவன்?”
“ஆதித்யா பழைய டாக்குமெண்ட்ங்களைத் தேடிக்கிட்டிருக்கான். அவன் அந்த அறைக்குப் போனால் எல்லா உண்மையும் தெரிஞ்சிடும்.”
லட்சுமி பதற்றமடைந்தாள்.
“அப்படின்னா டாக்குமெண்ட்த் தடுக்கணும்!”
“இல்லை. இத்தனை வருஷம் மறைச்ச உண்மையை இனிமேல் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.”
லட்சுமி கண்ணீருடன் கேட்டாள்.
“அந்த உண்மை வெளியே வந்தா என் மகன் என்னை மன்னிப்பானா?”
ராகவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“அதை முடிவு செய்ய வேண்டியது ஆதித்யாதான்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
லட்சுமி தன்னுடைய கணவரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள்.
“என்னை மன்னிச்சிடுங்க…”
பழைய டாக்குமெண்ட் அறை
ஆதித்யாவும் விக்ரமும் பழைய நிறுவனத்திற்குச் சென்றார்கள்.
அந்த அறையின் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது.
“இந்தக் கதவை எப்படித் திறக்கிறது?” என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
விக்ரம் சுற்றிலும் பார்த்தான்.
“முதலில் ராகவனைத் தொடர்புகொள்வோம்.”
அதே நேரத்தில் அவர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு குரல் கேட்டது.
“நீங்க தேடுறது இதுதானா?”
இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.
ராகவன் கையில் ஒரு சாவியுடன் நின்றிருந்தார்.
“ராகவன் சார்! நீங்க இங்கே?”
“நீங்க தேடுற உண்மை இந்த அறைக்குள்ளதான் இருக்கு. ஆனா அதைத் தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு முன்னாடி நான் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
ஆதித்யா கோபத்துடன் கேட்டான்.
“என் அப்பாவோட கடைசி அழைப்பைப் பெற்றவர் நீங்கதானே? இத்தனை வருஷம் ஏன் அமைதியா இருந்தீங்க?”
ராகவன் தலைகுனிந்தார்.
“நான் அமைதியா இருந்ததுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. உன் அப்பா இறந்த அந்த இரவு நான் அவரைச் சந்திக்கவில்லை. ஆனா அவர் என்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தார்.”
“என்ன விஷயம்?”
ராகவன் சாவியால் கதவைத் திறந்தார்.
அறைக்குள் பழைய ஃபைல்களைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.
அவர் ஒரு ஃபைல்களை எடுத்து ஆதித்யாவிடம் கொடுத்தார்.
“இதுல உன் அப்பாவோட உண்மையான அக்ரீமெண்ட் , அவர் எழுதிய கடைசிக் குறிப்பும் இருக்கு.”
ஆதித்யா ஃபைல்களைத் திறந்தான்.
அதில் இருந்த முதல் டாக்குமெண்ட்ப் பார்த்ததும் அவன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அந்த அக்ரீமெண்ட்த்தில் ரவியின் கையெழுத்து போலியாகப் போடப்பட்டிருந்தது.
“அப்படின்னா என் அப்பா சொன்னது உண்மைதான். ரவி மாமா எந்தத் தவறும் செய்யல!”
ராகவன் தலையசைத்தார்.
“ஆமாம். ஆனா அந்தக் கையெழுத்தைப் போலியாகப் போட்டது யாருன்னு தெரியுமா?”
ஆதித்யா அவரைப் பார்த்தான்.
ராகவன் மெதுவாக ஒரு பெயரைச் சொன்னார்.
“உன் அப்பாவோட சொந்த சகோதரர்… சுரேஷ்!”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான்.
“எனக்கு மாமா இருக்காரா?”
விக்ரமும் அதிர்ச்சியுடன் ராகவனைப் பார்த்தான்.
“ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கு ஒரு சகோதரர் இருந்தாரா?”
ராகவன் தலையசைத்தார்.
“ஆமாம். ஆனால் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்சினையால் பல வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே அவர் பிரிந்து போயிட்டார். இந்த அக்ரீமெண்ட் மோசடிக்குப் பின்னால் இருந்தது அவர்தான்.”
ஆதித்யா ஃபைல்களை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.
“அப்போ என் அப்பாவோட மரணத்துக்கும் அவருக்கும் தொடர்பு இருக்கா?”
ராகவன் பதில் சொல்லாமல் நின்றார்.
அந்த நேரத்தில் அறையின் வெளியே யாரோ கதவைப் பூட்டினார்கள்.
“யாரு கதவைப் பூட்டினது?” என்று விக்ரம் கத்தினான்.
வெளியே இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“இத்தனை வருஷம் மறைச்ச உண்மை இப்போ வெளியே வந்துடும்னு நினைச்சீங்களா?”
ஆதித்யா கதவைத் தட்டினான்.
“யாரு நீ?”
வெளியே இருந்தவர் சிரித்தார்.
“நான் சுரேஷ்… உன் அப்பாவோட சகோதரன்!”
ஆதித்யாவின் முகம் வெளிறியது.
அதே நேரத்தில் அனன்யாவுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது.
அழைத்தவர் யார் என்று பார்த்ததும் அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
அது ஆதித்யாவின் போன் எண்.
அவள் உடனே அழைப்பை ஏற்றாள்.
“ஆதித்யா! என்ன ஆச்சு?”
மறுமுனையில் ஆதித்யாவின் குரல் கேட்கவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய குரல் ஒலித்தது.
“அனன்யா, உன் காதலனைக் காப்பாற்றணும்னா நீ மட்டும் இங்கே வா. இல்லையென்றால் அவனை மீண்டும் பார்க்க முடியாது!”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அனன்யாவின் கைகள் நடுங்கின.
அவள் உடனே தன் ஹபாக் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினாள்.
தொடரும்… ❤️
