அத்தியாயம் 15
ஆதித்யாவின் வீடு
“அந்த வழக்கறிஞர் வேறு யாருமில்லை… இப்போ நம்ம குடும்பத்துக்காக வழக்குகளைப் பார்த்துக்கிட்டிருக்கிறவர்தான்!”
லட்சுமியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான்.
“அம்மா, நீங்க சொல்றது வழக்கறிஞர் ராகவனா?”
லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“ஆமாம், ஆதித்யா. உன் அப்பா இறந்த அந்த இரவு அவர்தான் உன் அப்பாவோட கடைசி அழைப்பைப் பெற்றார்.”
“அப்படின்னா இத்தனை வருஷமா அவர் நம்மகிட்ட உண்மையை மறைச்சிருக்காரா?”
“எனக்குத் தெரியாது. ஆனா உன் அப்பா இறந்த பிறகு, அந்த வழக்கறிஞர் சில டாக்குமெண்ட்களை எடுத்துக்கிட்டுப் போனதை நான் பார்த்தேன்.”
ஆதித்யாவின் கோபம் அதிகரித்தது.
“அதை ஏன் இத்தனை வருஷமா என்கிட்ட சொல்லல?”
“அந்த நேரத்துல என்னிடம் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. அவரை எதிர்த்துப் பேசினா, உன்னையும் என்னையும் ஆபத்தில் தள்ளிடுவாரோன்னு பயந்தேன்.”
ஆதித்யா தன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தான்.
“இனிமேல் எதையும் மறைக்காதீங்க. உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் நாம சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்.”
லட்சுமி அவனை அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள்.
ஆனால் ஆதித்யாவின் மனதில் ஒரே கேள்வி மட்டும் திரும்பத் திரும்ப எழுந்துகொண்டிருந்தது.
தன்னுடைய அப்பாவின் கடைசி அழைப்பைப் பெற்றவர் ஏன் இத்தனை வருஷம் அமைதியாக இருந்தார்?
வழக்கறிஞர் ராகவனின் அலுவலகம்
ஆதித்யா நேராக ராகவனைச் சந்திக்கச் சென்றான்.
அவனைப் பார்த்ததும் ராகவன் வழக்கம்போல் புன்னகைத்தார்.
“வா, ஆதித்யா! என்ன திடீர்னு வந்திருக்க?”
ஆதித்யா அமராமல் அவருக்கு முன்னால் நின்றான்.
“என் அப்பா இறந்த அந்த இரவு உங்களுக்கு அழைப்பு வந்ததா?”
ராகவனின் முகத்தில் ஒரு நொடி அதிர்ச்சி தெரிந்தது. உடனே அதை மறைத்துக்கொண்டார்.
“பல வருஷங்களுக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயத்தை இப்போ ஏன் கேட்கிற?”
“எனக்குப் பதில் வேணும். என் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி உங்களிடம் பேசினாரா இல்லையா?”
ராகவன் தன்னுடைய கண்ணாடியைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தார்.
“ஆமாம். உன் அப்பா என்னிடம் பேசினார்.”
“அவர் என்ன சொன்னார்?”
“அவர் சில டாக்குமெண்ட்ங்களைப் பற்றிப் பேசினார். அதுக்குப் பிறகு அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. மறுநாள் அவருடைய மரணத்தைப் பற்றிய நியூஸ் கிடைத்தது.”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான்.
“அப்போ அந்த டாக்குமெண்ட்ங்கள் எங்கே?”
“எனக்குத் தெரியாது.”
“நீங்க பொய் சொல்றீங்க!”
ராகவன் எழுந்து நின்றார்.
“ஆதித்யா, என்னிடம் மரியாதையா பேசு. உன் குடும்பத்துக்காக நான் இத்தனை வருஷம் உழைச்சிருக்கேன்.”
“அதனால்தான் உங்களை நம்பி வந்தேன். ஆனா இப்போ அந்த நம்பிக்கையே கேள்விக்குறியாகியிருக்கு.”
ராகவன் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தார்.
“உண்மையைத் தேடுறது நல்லதுதான். ஆனா சில கதவுகளைத் திறந்தால், அதை மீண்டும் மூட முடியாது.”
ஆதித்யா கசப்பாகச் சிரித்தான்.
“அந்தக் கதவைத் திறக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.”
அவன் அங்கிருந்து வெளியேறினான்.
அவன் சென்றதும் ராகவன் தன்னுடைய டேபியின் கீழிருந்த சிறிய பெட்டியைத் திறந்தார்.
அதற்குள் பழைய டாக்குமெண்ட் ஒன்று இருந்தது.
அவர் அதை எடுத்துப் பார்த்தார்.
“ஆதித்யா… நீ உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு முன்னாடி, அந்த டாக்குமெண்ட் என் கையிலிருந்து போயிடக் கூடாது.”
அனன்யாவின் கண்டுபிடிப்பு
அனன்யா பிரியாவைச் சந்தித்தாள்.
“பிரியா, அந்தப் பழைய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தவரைப் பற்றிய தகவல் கிடைச்சுதா?”
“கிடைச்சிருக்கு. அவரோட பெயர் முருகன். அவர் இப்போ அந்த நிறுவனத்துல வேலை பார்க்கல. ஆனா அக்ரீமெண்ட் காணாமல் போன விஷயத்தைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு.”
“அவரை எப்படிச் சந்திக்கிறது?”
பிரியா ஒரு பேப்பர் அவளிடம் கொடுத்தாள்.
“இந்த முகவரியில் இருக்காராம். ஆனா அவர் யாரையும் நம்ப மாட்டார்னு சொன்னாங்க.”
அனன்யா அந்தப் பேப்பர்ப் பார்த்தாள்.
“நான் அவரைச் சந்திக்கிறேன்.”
“தனியா போகாதே, அனன்யா. இந்த விஷயம் ஏற்கெனவே ஆபத்தாக மாறியிருக்கு.”
“நீயும் என்னோட வா.”
இருவரும் முருகனைக் காணச் சென்றார்கள்.
முருகன் அவர்களைப் பார்த்ததும் தயக்கத்துடன் பேசினார்.
“நீங்க ரவியோட மகள்தானே?”
“ஆமாம். என் அப்பாவைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”
முருகன் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகப் பேசினார்.
“உங்க அப்பா அந்த அக்ரீமெண்ட்த்தை எடுக்கவே இல்லை. அதை எடுத்தது வேற ஒருத்தர். நான் அதை என் கண்ணால பார்த்தேன்.”
அனன்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“யாரு அவர்?”
முருகன் பதில் சொல்லாமல் ஒரு பழைய படத்தை எடுத்தார்.
“இந்தப் படத்துல இருக்கிறவரைப் பாருங்க.”
அனன்யா படத்தை வாங்கிப் பார்த்தாள்.
அதில் வழக்கறிஞர் ராகவன், ஆதித்யாவின் அப்பாவுடன் நின்றிருந்தார். அவர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு அலமாரி இருந்தது.
முருகன் தொடர்ந்து பேசினார்.
“அந்த டாக்குமெண்ட்த்தை எடுத்துட்டுப் போனது இவர்தான். ஆனா இதை நான் சொன்னேன்னு யாரிடமும் சொல்லாதீங்க. எனக்கும் குடும்பம் இருக்கு.”
அனன்யா அதிர்ச்சியுடன் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாள்.
“இதற்கு வேற ஏதாவது ஆதாரம் இருக்கா?”
முருகன் தயக்கத்துடன் தலையசைத்தார்.
“இருக்கு. அந்த நாளில் அலுவலகத்தில் நடந்தவற்றைப் பற்றிய பதிவு இன்னும் இருக்கலாம். அதைத் தேடினா உண்மை கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கு.”
அனன்யா அந்தப் படத்தைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டாள்.
இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது.
ரவி குற்றவாளி இல்லை என்றால், அவரைக் குற்றவாளியாகக் காட்டியது யார்?
ஆதித்யாவும் விக்ரமும்
விக்ரம் ஆதித்யாவைச் சந்தித்தான்.
“ஆதித்யா, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
ஆதித்யா அவனை அமைதியாகப் பார்த்தான்.
“சொல்லு.”
“என் அப்பா உன் அப்பாவைச் சந்திச்சது உண்மைதான். ஆனா அவர் உன் அப்பாவுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைக்கலன்னு நான் நம்புறேன்.”
“அப்படின்னா அந்த இரவு என்ன நடந்தது?”
விக்ரம் தலையைக் குனிந்தான்.
“என் அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி ஒரு லெட்டர் எழுதி வைத்திருந்தார். அதை நான் சமீபத்தில்தான் கண்டுபிடிச்சேன்.”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“அந்த லெட்டர் எங்கே?”
விக்ரம் தன்னுடைய பையிலிருந்து ஒரு உறையை எடுத்தான்.
“இதோ. ஆனால் இதைப் படிக்கிறதுக்கு முன்னாடி நீ எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுக்கணும்.”
“என்ன வாக்குறுதி?”
“இந்த லெட்டர்த்தில் என் அப்பாவைப் பற்றிய உண்மை இருந்தாலும், முழு விவரமும் தெரியாமல் அவரைக் குற்றவாளியாக நினைக்கக் கூடாது.”
ஆதித்யா உறையை வாங்கிக்கொண்டான்.
“உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனா இனிமேல் என்னிடம் எதையும் மறைக்காதே.”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
ஆதித்யா லெட்டர்த் திறந்தான்.
அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“என் மகனே, நான் செய்த சில தவறுகளுக்காக நீ ஒருநாள் பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலை வரலாம். ஆனால் ஆதித்யாவின் அப்பாவுக்கு நடந்த சம்பவத்தில், நான் பார்த்த உண்மையை முழுமையாக யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. அந்த டாக்குமெண்ட் எடுத்துச் சென்றவர் நான் இல்லை. அந்த உண்மையை நிரூபிக்கக்கூடிய ஒரே மனிதர்…”
அதற்குப் பிறகு லெட்டர் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் விக்ரமைப் பார்த்தான்.
“மீதிப் பகுதி எங்கே?”
“தெரியல. லெட்டர் இவ்வளவுதான் கிடைச்சது.”
ஆதித்யா யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.
அந்த லெட்டர்லும் ஒரு பெயர் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
காதலின் வாக்குறுதி
அனன்யா ஆதித்யாவைச் சந்தித்தாள்.
“ஆதித்யா, எனக்கு ஒரு முக்கியமான ஆதாரம் கிடைச்சிருக்கு.”
அவள் ராகவன் இருந்த பழைய படத்தைக் காட்டினாள்.
அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும் ஆதித்யா அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“இது ராகவன் சார்?”
“ஆமாம். அக்ரீமெண்ட் காணாமல் போன நேரத்தில் அவர் பழைய நிறுவனத்தில் இருந்திருக்கார். அந்த டாக்குமெண்ட் அவர்தான் எடுத்துட்டுப் போனார்னு நேரில் பார்த்த ஒருவர் சொல்றார்.”
ஆதித்யா அந்தப் படத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.
“அப்படின்னா அவர் என்னிடம் பொய் சொல்லியிருக்கார்.”
“ஆனா நம்மிடம் இன்னும் முழுமையான ஆதாரம் இல்லை. அதைக் கண்டுபிடிக்கணும்.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“அனன்யா, இந்த உண்மையைத் தேடுறதால உனக்கு ஆபத்து வருமோன்னு பயமா இருக்கு.”
அவள் அவனுடைய கைகளைப் பிடித்தாள்.
“நான் கவனமா இருப்பேன். நீங்களும் கவனமா இருங்க. நம்ம காதலைக் காப்பாற்றணும்னா, நம்ம குடும்பங்களுக்குள்ள இருக்கிற பொய்களை முதலில் உடைக்கணும்.”
ஆதித்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டான்.
“நான் உன்னை நம்புறேன்.”
“நானும் உங்களை நம்புறேன்.”
அந்த நொடியில் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பதாக முடிவு செய்தார்கள்.
ஆனால் அவர்களுடைய அடுத்த முடிவு அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு ரகசியத்தை வெளிக்கொண்டு வரப்போகிறது.
கடைசிக் காட்சி
ராகவன் தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்து பழைய டாக்குமெண்ட்ப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அப்போது கதவு திறந்தது.
உள்ளே வந்த மனிதரைப் பார்த்ததும் அவர் எழுந்து நின்றார்.
“நீங்களா? இப்போ எதுக்கு வந்திருக்கீங்க?”
அந்த மனிதர் அமைதியாகக் கேட்டார்.
“ஆதித்யாவுக்கு அந்தப் படம் கிடைச்சிடுச்சாமே?”
ராகவன் தலையசைத்தார்.
“ஆமாம். இன்னும் சில ஆதாரங்கள் அவன் கையில கிடைச்சா, எல்லாமே வெளியே வந்துடும்.”
“அப்படின்னா அவனைத் தடுக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.”
ராகவன் பதற்றத்துடன் அவரைப் பார்த்தார்.
“வேண்டாம். இந்த விஷயம் ஏற்கெனவே பலருடைய வாழ்க்கையை அழிச்சிருக்கு.”
அந்த மனிதர் சிரித்தார்.
“அப்படின்னா நீங்களும் உண்மையைச் சொல்லத் தயாரா இருக்கீங்களா?”
ராகவன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த மனிதர் டேபியின் மீது ஒரு புகைப்படத்தை வைத்தார்.
அதில் ராகவன், ஆதித்யாவின் அப்பா, ரவி ஆகியோர் இருந்தார்கள்.
புகைப்படத்தின் பின்னால் ஒரு வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“இந்த மூன்று பேரில் ஒருவர் மட்டும் உண்மையைச் சொன்னால், கொலை நடந்த இரவின் ரகசியம் வெளிவந்துவிடும்.”
ராகவன் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தார்.
“இல்லை… இந்த உண்மை வெளியே வந்தால் ஆதித்யா தன்னுடைய அம்மாவைக்கூட மன்னிக்க மாட்டான்.”
அந்த மனிதர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“அதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்துக்கிட்டிருக்கேன்.”
தொடரும்… ❤️
