அத்தியாயம் 13
ஆதித்யாவின் வீடு
“அனன்யாவை மீண்டும் பார்க்க முடியாமல் போகலாம்…”
அந்தச் மெசேஜ்யைப் படித்ததிலிருந்து ஆதித்யாவின் மனம் பதற்றத்தில் இருந்தது.
அவன் வீட்டிற்குள் வேகமாக நுழைந்தான்.
“அம்மா!”
லட்சுமி அவசரமாக அவனிடம் வந்தாள்.
“என்னப்பா? ஏன் இவ்வளவு பதற்றமா இருக்க?”
“அந்த இரவு அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது? எனக்கு முழு உண்மையும் தெரியணும். இப்பவே சொல்லுங்க!”
லட்சுமி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
“என்ன ஆச்சு, ஆதித்யா? ஏன் திடீர்னு இப்படிக் கேட்கிற?”
அவன் தன்னுடைய போன்யைக் காட்டினான்.
“அனன்யாவை யாரோ மிரட்டுறாங்க. நம்ம குடும்பத்தோட பழைய பிரச்சினையைப் பயன்படுத்தி அவளைப் பயமுறுத்துறாங்க. இதெல்லாம் எப்போ முடியும், அம்மா?”
லட்சுமி அந்தச் செய்தியைப் படித்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“அனன்யாவுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது!”
“அப்படின்னா உண்மையைச் சொல்லுங்க. அப்பாவை நீங்க கடைசியா சந்திச்சப்போ என்ன நடந்தது?”
லட்சுமி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
“அந்த இரவு உன் அப்பா என்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொன்னார். பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட் நடந்த மோசடியைக் கண்டுபிடிச்சுட்டதாகச் சொன்னார். அதைச் செய்தவர் நம்ம குடும்பத்துக்கு நெருக்கமான ஒருத்தர்னும் சொன்னார்.”
“யாரும்மா அவர்?”
“அந்தப் பெயரைச் சொல்ல அவர் பயந்தார். ஏன்னா, அந்த மனிதர் நம்ம எல்லாருடைய வாழ்க்கையையும் அழிக்கக்கூடியவர்.”
ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.
“அப்போ அப்பாவுக்கு ஆபத்து வரப்போகுதுன்னு உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருந்ததா?”
லட்சுமி அழுதுகொண்டே தலையசைத்தாள்.
“ஆமாம். அவரைத் தடுக்க முயற்சி செய்தேன். ஆனா அவர் உண்மையை வெளியே கொண்டுவரணும்னு முடிவு செய்திருந்தார்.”
“அதுக்குப் பிறகு என்ன நடந்தது?”
லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.
“அம்மா!”
“அவர் வீட்டை விட்டுப் போன பிறகு, எனக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அந்த அழைப்பில் பேசியவர் உன் அப்பாவுக்கு எதுவும் ஆகாது என்றார். ஆனால் நான் யாரிடமும் எதையும் சொல்லக்கூடாதுன்னு எச்சரித்தார்.”
ஆதித்யாவின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.
“அந்த அழைப்பை யார் செய்தது?”
“அது தெரியல, ஆதித்யா. ஆனால் அந்தக் குரலை என்னால் மறக்க முடியாது.”
ஆதித்யா தன்னுடைய அம்மாவின் கையைப் பிடித்தான்.
“அந்தக் குரலை மீண்டும் கேட்டால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?”
லட்சுமி சில நொடிகள் யோசித்தாள்.
“முடியும். அந்தக் குரலை நான் மறக்கவே மாட்டேன்.”
அனன்யாவின் வீடு
அனன்யா தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஆதித்யா சொன்ன எச்சரிக்கை அவளுடைய மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
அப்போது பிரியா அவளைத் தொடர்புகொண்டாள்.
“அனன்யா, உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் கிடைச்சிருக்கு.”
“என்ன விஷயம், பிரியா?”
“நம்ம பழைய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்த ஒருத்தரைச் சந்திச்சேன். அவர் அந்த அக்ரீமெண்ட் காணாமல் போன காலத்துல அங்கே இருந்திருக்கார்.”
அனன்யா உடனே எழுந்து நின்றாள்.
“அவருக்கு என்ன தெரியும்?”
“அந்த டாக்குமெண்ட் கடைசியா எடுத்துப் போனது ரவி இல்லையாம். வேற ஒருத்தர் எடுத்துட்டுப் போனதை அவர் பார்த்திருக்காராம்.”
அனன்யாவின் கண்கள் விரிந்தன.
“யாரு அந்த நபர்?”
“அதைச் சொல்ல அவர் பயப்படுறார். ஆனா அவர்கிட்ட ஒரு பழைய படமிருக்காம். அதை உனக்குக் காட்டத் தயாரா இருக்கார்.”
“பிரியா, அந்தப் படத்தை வாங்க முடியுமா?”
“முயற்சி செய்றேன். ஆனால் நீ கவனமா இரு. இந்த விஷயத்தைத் தேடுறது சிலருக்குப் பிடிக்கலைன்னு தோணுது.”
அனன்யா அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்.
“எனக்குப் பயமா இருக்கு, பிரியா. ஆனா ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரியாம என்னால இருக்க முடியாது.”
அழைப்பை முடித்த பிறகு, அனன்யா தன் அப்பாவின் அறைக்குச் சென்றாள்.
ரவி சில டாக்குமெண்ட்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“அப்பா, நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கணும்.”
“கேளும்மா.”
“அந்த பிசினஸ் அக்ரீமெண்ட்த்தை யார் எடுத்துட்டுப் போனாங்கன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
ரவி திடுக்கிட்டார்.
“ஏன் இப்படிக் கேட்கிற?”
“பழைய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்த ஒருத்தர், அந்த டாக்குமெண்டத்தை நீங்க எடுக்கலன்னு சொல்லியிருக்கார்.”
ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்.
“அனன்யா, அந்த டாக்குமெண்ட்த்தை எடுத்தது யாருன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
அனன்யா அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
“அப்போ இத்தனை வருஷம் ஏன் சொல்லல?”
“அந்த மனிதருக்கு எதிராக என்னிடம் ஆதாரம் இல்லை. நான் பெயரைச் சொன்னாலும் யாரும் நம்ப மாட்டாங்கன்னு நினைச்சேன்.”
“யாருப்பா அவர்?”
ரவி அவளைப் பார்த்தார்.
அவருடைய உதடுகள் அந்தப் பெயரைச் சொல்லத் தயாரானபோது, வெளியே கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது.
இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.
பழைய சேமிப்புக் கிடங்கு
சேகர் தன்னுடைய ஃபைல்களை எடுத்துக்கொண்டு பழைய சேமிப்புக் கிடங்கிற்குச் சென்றார்.
அங்கே யாரோ அவருக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.
“நீங்க வருவீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும், சேகர்.”
சேகர் அந்த மனிதரை உற்றுப் பார்த்தார்.
“நீங்கதான் இத்தனை நாளா ஆதித்யாவையும் அனன்யாவையும் மிரட்டிக்கிட்டிருக்கீங்களா?”
அந்த மனிதர் சிரித்தார்.
“அவங்க இந்த விஷயத்துல தலையிடாம இருந்திருந்தா, எதுவுமே நடந்திருக்காது.”
“இரண்டு குடும்பங்களையும் பிரிச்சது நீங்கதான். ரவியைத் தவறானவராகக் காட்டினதும் நீங்கதான்.”
“உங்களிடம் ஆதாரம் இருக்கா?”
சேகர் தன்னுடைய ஃபைல்களைக் காட்டினார்.
“இந்தக் ஃபைல்களை எல்லா ஆதாரமும் இருக்கு. உங்களோட கையெழுத்தும் இருக்கு.”
அந்த மனிதரின் முகம் மாறியது.
“அந்தக் ஃபைல்களை என்னிடம் கொடுங்க.”
“முடியாது.”
“சேகர், நீங்க இன்னும் பழைய நிலைமையிலேயே இருக்கீங்க. இந்த உலகத்தில் உண்மையை விட அதிகாரத்துக்குத்தான் மதிப்பு அதிகம்.”
சேகர் கோபத்துடன் பதிலளித்தார்.
“அது உங்க எண்ணம். உண்மை ஒருநாள் வெளியே வந்தே தீரும்.”
அந்த மனிதர் சேகரை நெருங்கினார்.
“அப்படின்னா, அந்த உண்மையோடு நீங்களும் அழிய வேண்டியதுதான்.”
சேகர் பின்னால் நகர்ந்தார்.
அடுத்த நொடி, அந்த அறையின் விளக்குகள் அணைந்தன.
அங்கே என்ன நடந்தது என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
ஆதித்யாவின் முடிவு
ஆதித்யா அனன்யாவைத் தொடர்புகொண்டான்.
“அனன்யா, நீ எங்கே இருக்க?”
“வீட்டில்தான் இருக்கேன். என்ன ஆச்சு?”
“நான் உன்னைப் பார்க்க வர்றேன். தனியா எங்கேயும் போகாதே.”
“சரி, ஆதித்யா. ஆனா ஏதாவது தெரிஞ்சுதா?”
“அம்மாவுக்கு அந்த இரவு நடந்த சில விஷயங்கள் தெரிஞ்சிருக்கு. ஆனால் முழு உண்மையை இன்னும் சொல்லல.”
அனன்யா மெதுவாகப் பேசினாள்.
“நம்ம குடும்பங்களுக்குள்ள இருக்கிற பிரச்சினை ரொம்பப் பெருசா இருக்குன்னு தோணுது.”
“ஆமாம். ஆனா நான் உன்னை இதுல தனியா விட மாட்டேன்.”
“நானும் உங்களை விட்டுப் போக மாட்டேன்.”
ஆதித்யா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“அனன்யா, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
“சொல்லுங்க.”
“நான் உன்னை விரும்புறேன். இந்தக் குழப்பங்கள் எல்லாம் இல்லாம இருந்திருந்தா, இதை உன்னிடம் இன்னும் முன்னாடியே சொல்லியிருப்பேன்.”
அனன்யாவின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் நிறைந்தது.
“எனக்கும் உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும், ஆதித்யா.”
“நம்ம காதலுக்கு என்ன நடந்தாலும், நான் உண்மையைத் தேடுறதை நிறுத்த மாட்டேன்.”
“நானும் உங்ககூட இருப்பேன்.”
அழைப்பை முடித்த ஆதித்யா வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.
ஆனால் அவன் செல்ல வேண்டிய இடத்தை அடைவதற்கு முன்னரே, அவனுடைய போன்யில் ஒரு புதிய செய்தி வந்தது.
“சேகரைக் காப்பாற்றணும்னா உடனே பழைய சேமிப்புக் கிடங்குக்கு வா. இல்லையென்றால் உண்மையைச் சொல்லக்கூடிய கடைசி மனிதரையும் இழந்துடுவ.”
ஆதித்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் உடனே சேகரின் எண்ணுக்கு அழைத்தான்.
அழைப்பு இணைக்கப்படவில்லை.
மீண்டும் அழைத்தான்.
இந்த முறையும் பதில் இல்லை.
“சேகர் சார்… உங்களுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது!”
அவன் வேகமாக அந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
எதிர்பாராத அதிர்ச்சி
பழைய சேமிப்புக் கிடங்கை அடைந்த ஆதித்யா கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றான்.
“சேகர் சார்!”
அங்கே யாரும் பதிலளிக்கவில்லை.
தரையில் ஒரு பழைய ஃபைல்களை கிடந்தது. அதற்கருகில் சேகரின் போன்யும் இருந்தது.
ஆதித்யா ஃபைல்களை எடுத்துத் திறந்தான்.
அதில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.
அந்தப் புகைப்படத்தில் ஆதித்யாவின் அப்பா, ரவி, லட்சுமி ஆகியோர் இருந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த நான்காவது நபரின் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அந்த முகத்தைப் பார்த்ததும் ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனான்.
“இவரா…?”
அவன் அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தான்.
அந்த மனிதர் அவனுடைய குடும்பத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்.
அப்போது பின்னால் ஒரு குரல் கேட்டது.
“அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துட்டியா, ஆதித்யா?”
ஆதித்யா வேகமாகத் திரும்பினான்.
இருட்டில் ஒருவர் நின்றிருந்தார்.
“நீங்க யாரு?”
அந்த மனிதர் மெதுவாக வெளிச்சத்திற்குள் வந்தார்.
ஆதித்யா அவரைப் பார்த்ததும் பேச முடியாமல் நின்றான்.
ஏனென்றால், அவர் வேறு யாருமில்லை…
அனன்யாவின் அப்பா ரவி!
ஆதித்யா அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான்.
“மாமா… நீங்களா? அப்போ இத்தனை வருஷம் நீங்கதான் உண்மையை மறைச்சிருக்கீங்களா?”
ரவி அவனைப் பார்த்தார்.
“ஆதித்யா, நீ நினைக்கிற மாதிரி நான் குற்றவாளி இல்லை.”
“அப்படின்னா சேகர் சார் எங்கே? இந்தப் புகைப்படத்தில் என்ன ரகசியம் இருக்கு?”
ரவி பதில் சொல்லாமல் ஆதித்யாவின் கையிலிருந்த ஃபைல்களைப் பார்த்தான்
“அந்தக் ஃபைல்களை உனக்குக் கிடைச்சிருக்கக் கூடாது…”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஆதித்யா மேலும் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
தொடரும்… ❤️
