அத்தியாயம் 12
ஆதித்யாவின் வீடு
“உன் அப்பா இறந்த அந்த இரவு அவரைக் கடைசியா பார்த்தவர் ரவி இல்லை… உன் அம்மாதான்!”
சேகரின் வார்த்தைகள் ஆதித்யாவின் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன.
அவன் மெதுவாகத் தன் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“அம்மா… இது உண்மையா?”
லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனால் அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
“அம்மா, நான் உங்களைத்தான் கேட்கிறேன். அப்பா இறப்பதற்கு முன்னாடி அவரை நீங்கதான் கடைசியா பார்த்தீங்களா?”
“ஆதித்யா…”
“தயவுசெய்து என்னை ஆதித்யான்னு கூப்பிட்டு இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்காதீங்க. எனக்கு உண்மை தெரியணும்!”
லட்சுமி தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுதாள்.
“ஆமாம், மகனே. அந்த இரவு நான் உன் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.”
ஆதித்யா சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றான்.
“அப்போ ஏன் இத்தனை வருஷம் அதைச் சொல்லல?”
“நான் சொல்ல முயற்சி செய்தேன். ஆனா அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு எல்லாமே மாறிடுச்சு. உன் அப்பாவை இழந்த துக்கத்துல இருந்த உன்னை இன்னும் கஷ்டப்படுத்த எனக்கு மனசு வரல.”
“என்னைப் பாதுகாக்கிறதுக்காக உண்மையை மறைச்சீங்களா? இல்ல வேற ஏதாவது காரணம் இருக்கா?”
லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.
“நான் உன்னிடம் எதையும் மறைக்க விரும்பல, ஆதித்யா. ஆனா அந்த இரவு நடந்தது சாதாரணமான விஷயம் கிடையாது.”
ஆதித்யா தன் கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டான்.
“அப்பாவுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன நடந்தது?”
லட்சுமி பதில் சொல்லத் தொடங்குவதற்குள் ஆதித்யாவின் போன் மீண்டும் ஒலித்தது.
சேகரிடமிருந்து நியூஸ் வந்திருந்தது.
“உன் அம்மாவிடம் முழு உண்மையையும் கேள். ஆனால் ரவி குற்றவாளி என்று மட்டும் முடிவு செய்துவிடாதே. அந்த இரவு நடந்ததற்கு நீ நினைப்பதைவிடப் பெரிய காரணம் இருக்கிறது.”
ஆதித்யா அந்தச் செய்தியை லட்சுமியிடம் காட்டினான்.
“அம்மா, எல்லாரும் ஏன் ரவியைப் பற்றியே பேசுறாங்க? உண்மையிலேயே அவர் எந்தத் தப்பும் செய்யலையா?”
லட்சுமி அவனுடைய கைகளைப் பிடித்தாள்.
“ரவி உன் அப்பாவுக்கு துரோகம் செய்யல. அவரைக் காப்பாற்ற முயற்சி செய்தவர்களில் அவரும் ஒருத்தர்.”
“அப்படின்னா என் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது?”
லட்சுமி அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.
“அந்தக் கேள்விக்கான முழுப் பதில் சேகர்கிட்டதான் இருக்கு.”
அனன்யாவின் அறை
அனன்யா தன்னுடைய அப்பா கொடுத்த பழைய லெட்டர் மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அந்தக் லெட்டர்ரில் இருந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதை அமைதியிழக்கச் செய்தன.
“ஆதித்யாவின் அப்பாவுக்கு நடந்தது விபத்து கிடையாது…”
அவள் லெட்டர்த் திருப்பிப் பார்த்தாள். அதன் பின்புறத்தில் சிறிய எழுத்துகளில் ஒரு இடத்தின் பெயரும் ஒரு எண் குறியீடும் எழுதப்பட்டிருந்தன.
அந்த இடம் அவர்களுடைய பழைய நிறுவனத்தின் சேமிப்புக் கிடங்கு.
அனன்யா உடனே தன் அப்பாவிடம் சென்றாள்.
“அப்பா, இந்தக் லெட்டர்ன் பின்னாடி இருக்கிற இடம் என்ன?”
ரவி அதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தார்.
“இது உனக்கு எப்படிக் கிடைச்சது?”
“நீங்க கொடுத்த பழைய பெட்டியிலிருந்து கிடைச்சது. அப்பா, அந்த இடத்துல என்ன இருக்கு?”
ரவி அவளிடமிருந்து லெட்டர் வாங்கிக்கொண்டார்.
“அனன்யா, அந்த இடத்துக்குத் தனியா போகாதே.”
“ஏன்? அங்கே என்ன இருக்கு?”
“அந்த இடத்துலதான் உன் வாழ்க்கையையும் ஆதித்யாவோட வாழ்க்கையையும் மாற்றக்கூடிய ஒரு ஆதாரம் இருக்கலாம்.”
அனன்யாவின் கண்கள் விரிந்தன.
“அப்படின்னா நாம அங்கே போய் அதைத் தேடலாம், அப்பா!”
ரவி தலையசைத்தார்.
“இல்லை. முதலில் சேகரைச் சந்திக்கணும். அவர் என்னிடம் சொல்ல வேண்டிய சில விஷயங்கள் இருக்கு.”
அனன்யா தன் அப்பாவை உற்றுப் பார்த்தாள்.
“அப்பா, உங்களுக்கும் சேகருக்கும் இன்னும் தொடர்பு இருக்கா?”
ரவி பதில் சொல்லவில்லை.
அவருடைய அமைதியே அனன்யாவுக்குப் புதிய சந்தேகத்தை உருவாக்கியது.
சேகரின் சந்திப்பு
ஆதித்யா சேகரைச் சந்திக்கச் சென்றான்.
சேகர் அவனுக்காக ஒரு பழைய ஃபைல்களைத் தயாராக வைத்திருந்தார்.
“வா, ஆதித்யா. நீ கேட்க வேண்டிய எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் இன்று பதில் கிடைக்கும்னு நம்புறேன்.”
ஆதித்யா அவருக்கு எதிரே அமர்ந்தான்.
“என் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்தது?”
சேகர் ஃபைல்களைத் திறந்தார்.
“உன் அப்பாவும் ரவியும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய தொழில் திட்டத்தைத் தொடங்கினாங்க. அந்தத் திட்டம் வெற்றியடைந்திருந்தா, இரண்டு குடும்பங்களும் நல்ல நிலைக்கு வந்திருக்கும்.”
“ஆனா அக்ரீமெண்ட் காணாமல் போனதால எல்லாமே மாறிடுச்சு, இல்லையா?”
“ஆமாம். அந்த அக்ரீமெண்ட்த்தில் இருந்த சில முக்கியமான விவரங்கள் மாற்றப்பட்டிருந்தன. அதைக் கண்டுபிடிச்ச உன் அப்பா, உண்மையை வெளியில் கொண்டு வர முடிவு செய்தார்.”
“அப்போ அவரை யாராவது தடுத்தாங்களா?”
சேகர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“அந்த இரவு உன் அப்பா என்னைச் சந்தித்தார். அக்ரீமெண்ட்த்தை மாற்றியவர் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சுட்டதாகச் சொன்னார்.”
ஆதித்யா முன்பக்கமாகச் சாய்ந்தான்.
“யார் அவர்?”
“அந்தப் பெயரைச் சொல்லும் முன்னாடி, நான் உனக்கு ஒரு விஷயத்தைக் காட்டணும்.”
சேகர் கோப்பிலிருந்து ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தார்.
அதில் ஆதித்யாவின் அப்பா ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்த மனிதரின் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
“இந்தப் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட பிறகுதான் உன் அப்பாவுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டது.”
“அந்த மனிதர் யார்?”
“அதைத் தெரிஞ்சுக்க உனக்கு இன்னொரு ஆதாரம் தேவைப்படும். அந்த ஆதாரம் உன் அப்பா மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையான அக்ரீமெண்ட்த்தில் இருக்கு.”
“அந்த அக்ரீமெண்ட் எங்கே?”
சேகர் ஆதித்யாவை நேராகப் பார்த்தார்.
“உன் அப்பா இறந்த பிறகு அந்த டாக்குமெண்ட் காணாமல் போயிடுச்சு. ஆனால் அது அழிக்கப்படவில்லைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
ஆதித்யா எழுந்து நின்றான்.
“அப்போ அதைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்போம்!”
“கண்டிப்பா. ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நீ உன் அம்மாவிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கணும்.”
“என்ன கேள்வி?”
சேகர் ஆழமாக மூச்சுவிட்டார்.
“அந்த இரவு உன் அப்பா வீட்டை விட்டுப் புறப்படுவதற்கு முன்னாடி, உன் அம்மாவிடம் என்ன சொன்னார் என்று கேள்.”
அனன்யாவின் முடிவு
அனன்யா ஆதித்யாவைச் சந்திக்க வந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் கவலை தெரிந்தது.
“ஆதித்யா, நம்ம பழைய நிறுவனத்தின் சேமிப்புக் கிடங்கில் ஏதோ ஆதாரம் இருக்குன்னு அப்பா சொல்றார்.”
“எனக்கும் அந்த அக்ரீமெண்ட்தைத் தேடணும். சேகர் சொன்னதன்படி, அது கிடைச்சா என் அப்பாவுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்க முடியும்.”
“அப்படின்னா நாம சேர்ந்து தேடலாம்.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“அனன்யா, இந்த விஷயம் ஆபத்தானதாக மாறலாம். உன்னை இதில் இழுக்க எனக்கு விருப்பமில்லை.”
அனன்யாவின் முகம் மாறியது.
“நான் உங்களோட இருக்கணும்னு சொன்னப்போ, என்ன நடந்தாலும் சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்னு சொன்னீங்க. இப்போ என்னை விலகி இருக்கச் சொல்றீங்களா?”
“உன்னைப் பாதுகாக்கத்தான் சொல்றேன்.”
“என்னைப் பாதுகாக்கிறதுன்னா உண்மையை மறைக்கிறதா? நான் உங்களை நம்புறேன், ஆதித்யா. நீங்களும் என்னை நம்பணும்.”
அவன் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.
“சரி. நாம சேர்ந்து தேடுவோம். ஆனா எதுவாக இருந்தாலும் கவனமா இருக்கணும்.”
அனன்யா புன்னகைத்தாள்.
“அதுதான் நான் எதிர்பார்த்த பதில்.”
ஆதித்யா அவளுடைய கையை விடாமல் கேட்டான்.
“அனன்யா, நம்ம குடும்பங்களுக்குள்ள இருக்கிற பிரச்சினை தீர்ந்த பிறகும் நீ என் கூட இருப்பியா?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அந்த நாளுக்காகத்தான் நானும் காத்திருக்கேன்.”
ஆதித்யா அவளுடைய நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டான்.
அனன்யா வெட்கத்துடன் அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.
அந்தச் சில நொடிகளில் இருவரும் தங்களுடைய பிரச்சினைகளை மறந்திருந்தார்கள்.
ஆனால் அவர்களுடைய காதலைச் சோதிக்க இன்னொரு ஆபத்து காத்திருந்தது.
மர்மமான அழைப்பு
சேகர் தன்னுடைய வீட்டிற்குச் செல்லத் தயாரானபோது, அவருக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது.
“சேகர், அந்த அக்ரீமெண்ட்தைத் தேடுற வேலை நிறுத்துங்க.”
“யார் பேசுறது?”
“அதைத் தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீங்க அமைதியா இருந்தா உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது.”
சேகர் கோபத்துடன் பதிலளித்தார்.
“இத்தனை வருஷம் அமைதியா இருந்தது போதும். இனிமேல் உண்மை வெளியே வந்தே ஆகணும்.”
மறுமுனையில் இருந்தவர் சிரித்தார்.
“அப்படின்னா, அனன்யாவுக்கு என்ன நடக்குதுன்னு பார்த்துக்கோங்க.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
சேகர் பதற்றத்துடன் ஆதித்யாவைத் தொடர்புகொள்ள முயன்றார்.
ஆனால் அழைப்பு இணைக்கப்படவில்லை.
அவர் உடனே அனன்யாவின் போன்க்கு அழைத்தார்.
அவள் பதிலளிக்கவில்லை.
அதே நேரத்தில், ஆதித்யாவுக்கு ஒரு புதிய மெசேஜ் வந்தது.
“உண்மையான அக்ரீமெண்ட் வேண்டுமா? அப்படின்னா அனன்யாவைத் தனியாகப் பழைய சேமிப்புக் கிடங்குக்கு அனுப்பு.”
ஆதித்யா அந்தச் மெசேஜ்ப் படித்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அவன் உடனே அனன்யாவைத் தொடர்புகொண்டான்.
“அனன்யா, எங்கே இருக்க?”
“வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டிருக்கேன். ஏன்?”
“நீ எங்கேயும் தனியா போகக்கூடாது. குறிப்பா பழைய சேமிப்புக் கிடங்குக்குப் போகவே கூடாது. புரியுதா?”
அனன்யா குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.
“என்ன ஆச்சு, ஆதித்யா?”
அவன் அந்தச் மெசேஜ்யை அவளிடம் சொன்னான்.
அனன்யா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“அப்படின்னா, நம்மை யாரோ தொடர்ந்து கவனிச்சுக்கிட்டிருக்காங்க!”
“ஆமாம். அதனால்தான் நீ கவனமா இருக்கணும்.”
அழைப்பைத் துண்டித்த ஆதித்யா, தன்னுடைய போன்யில் வந்த அடுத்த மெசேஜ்யைப் பார்த்தான்.
“நீ அனன்யாவைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறாயா? அப்படியானால் உன் அம்மாவிடம் அந்த இரவின் உண்மையைக் கேள். இல்லையென்றால் நீ அவளை மீண்டும் பார்க்க முடியாமல் போகலாம்.”
ஆதித்யாவின் முகம் வெளிறியது.
அவன் உடனே வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
ஏனென்றால், அனன்யாவைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றால் முதலில் தன்னுடைய குடும்பத்தின் ரகசியத்தைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.
தொடரும்… ❤️
